ਸਫਲੋ ਰਾਘਵੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਸ਼ੀਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਮਨਃ
ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਰ੍ਯਾਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ੀਲਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਤਪਸਾ ਧਾਰਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ
ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰੋ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਤਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੋऽਸੌ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯਸ੍ਯ ਤਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਗਾਤ੍ਰਂ ਤਪਸਾ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਨ ਤਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸਤੀ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਕਲੁषੀਕृਤਾ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵਂਗਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਚ ਨਿਵੇਦਿਤੇ। ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੌ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੌ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਹੁਣ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਅਹਮੇਕੋऽਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜਯੈषਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸੰਜਮੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ!
ਅਹਂ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਸਹਪੁਤ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹੋਦਰਯੁਤਂ ਯੁਧਿ
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਮੁਖੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤਥਾ। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਭਵਤਾਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮੇ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਤਮ੍। ਮਯਾਤੁਲਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਹਿ ਸ਼ੈਲਵृष੍ਟਿਰ੍ਨਿਰਨ੍ਤਰਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਪਿ ਰਣੇ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਭਵਤਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮੇ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਗਰੋऽਪ੍ਯਤਿਯਾਦ੍ ਵੇਲਾਂ ਮਨ੍ਦਰਃ ਪ੍ਰਚਲੇਦਪਿ। ਨ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਕਮ੍ਪਯੇਦਰਿਵਾਹਿਨੀ
ਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ। ਅਲਮੇਕੋऽਪਿ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵੀਰੋ ਵਾਲਿਸੁਤਃ ਕਪਿਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਪ੍ਲਵਗਸ੍ਯੋਰੁਵੇਗੇਨ ਨੀਲਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਨ੍ਦਰੋऽਪ੍ਯਵਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੀਲ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ। ਮੈਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਂਸਤ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਯ ਵਾ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈੰਦ ਜਾਂ ਦਿਵਿਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਿਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੇਗਾਵੇਤੌ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮੌ। ਏਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਨ। ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕੇ।
ਮਯੈਵ ਨਿਹਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਦਗ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਪੁਰੀ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਮੈਂ ਹੀ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਯਤ੍ਯਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕੋਸਲਰਾਜਸ੍ਯ ਦਾਸਃ ਪਵਨਸਮ੍ਭਵਃ। ਹਨੂਮਾਨਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹਨੂਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਛਿਂਸ਼ਪਾਮੂਲੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਰੁਣਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਾਪੀ ਪਤਿ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲੇ, ਸਤੀਆ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਮੇਘਰੇਖਾਪਰਿਵृਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖੇਵ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਗਮ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਾ ਚ ਜਾਨਕੀ
ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਜਾਨਕੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੀ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਾ ਹਿ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਅਨਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਪੌਲੋਮੀਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇ
ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਇੰਦਰ ਲਈ।
ਤਦੇਕਵਾਸਃਸਂਵੀਤਾ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਸਾ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨੇ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਦਾ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਹਿਮੋਦਯੇ। ਰਾਵਣਾਦ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਮਲਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਨੀ ਠੰਡੀ ਆਉਣ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਈ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਕਥਂਚਿਨ੍ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਪਪਾਦਿਤਾ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੈਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਸਖ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਤਾ। ਨਿਯਤਃ ਸਮੁਦਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਰਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾ
ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਹਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ; ਰਾਮ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਪਾਠਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੇਵ ਤਨੁਤਾਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।