ਜਾਨਕੀ ਨ ਚ ਦਗ੍ਧੇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋਦਨ੍ਤਭਾषਿਣਾਮ੍। ਤਤੋ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮਦ੍ਭੁਤਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਸੀਤਾ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ'; ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆ ਗਈ।
ਅਦਗ੍ਧਾ ਜਾਨਕੀਤ੍ਯੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇ ਨ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
'ਜਾਣਕੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ'—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹृਦਯਂ ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਮੇ ਵਾਤਾਃ ਸੁਰਭਿਗਨ੍ਧਿਨਃ। ਤੈਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਃ ਕਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣੈਃ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ; ਇਹ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਰਭਵਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਵਿਸृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਖੀਂ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਰਿष੍ਟਮਹਂ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਲਵਨਮਾਰੇਭੇ ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍। ਪਨ੍ਥਾਨਮਹਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਹ
ਫਿਰ, ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਵਤਾਂ ਚੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪੰਜਵੀਂ-ਨੌਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਭੂਯਃ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਾਰੁਤਪੁਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਫਲੋ ਰਾਘਵੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਸ਼ੀਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਮਨਃ
ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਰ੍ਯਾਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ੀਲਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਤਪਸਾ ਧਾਰਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ
ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰੋ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਤਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੋऽਸੌ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯਸ੍ਯ ਤਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਗਾਤ੍ਰਂ ਤਪਸਾ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਨ ਤਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸਤੀ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਕਲੁषੀਕृਤਾ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵਂਗਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਚ ਨਿਵੇਦਿਤੇ। ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੌ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੌ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਹੁਣ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਅਹਮੇਕੋऽਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜਯੈषਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸੰਜਮੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ!
ਅਹਂ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਸਹਪੁਤ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹੋਦਰਯੁਤਂ ਯੁਧਿ
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਮੁਖੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤਥਾ। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਭਵਤਾਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮੇ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਤਮ੍। ਮਯਾਤੁਲਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਹਿ ਸ਼ੈਲਵृष੍ਟਿਰ੍ਨਿਰਨ੍ਤਰਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਪਿ ਰਣੇ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਭਵਤਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮੇ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਗਰੋऽਪ੍ਯਤਿਯਾਦ੍ ਵੇਲਾਂ ਮਨ੍ਦਰਃ ਪ੍ਰਚਲੇਦਪਿ। ਨ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਕਮ੍ਪਯੇਦਰਿਵਾਹਿਨੀ
ਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ। ਅਲਮੇਕੋऽਪਿ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵੀਰੋ ਵਾਲਿਸੁਤਃ ਕਪਿਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਪ੍ਲਵਗਸ੍ਯੋਰੁਵੇਗੇਨ ਨੀਲਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਨ੍ਦਰੋऽਪ੍ਯਵਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੀਲ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ। ਮੈਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਂਸਤ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਯ ਵਾ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈੰਦ ਜਾਂ ਦਿਵਿਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਿਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੇਗਾਵੇਤੌ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮੌ। ਏਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਨ। ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕੇ।
ਮਯੈਵ ਨਿਹਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਦਗ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਪੁਰੀ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਮੈਂ ਹੀ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਯਤ੍ਯਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕੋਸਲਰਾਜਸ੍ਯ ਦਾਸਃ ਪਵਨਸਮ੍ਭਵਃ। ਹਨੂਮਾਨਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹਨੂਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਛਿਂਸ਼ਪਾਮੂਲੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਰੁਣਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਾਪੀ ਪਤਿ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲੇ, ਸਤੀਆ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।