ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਪੁਚ੍ਛਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸ਼ਣਵਲ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟੈਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਣ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਂਨਾਹਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਦਾਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤ ਮੇ ਪੁਚ੍ਛਂ ਹਨਨ੍ਤਃ ਕਾष੍ਠਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਨ ਮੇ ਪੀਡਾਭਵਤ੍ ਕਾਚਿਦ੍ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਨਗਰੀਂ ਦਿਵਾ
ਕਈ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਬਦ੍ਧਂ ਮਾਮਗ੍ਨਿਸਂਵृਤਮ੍। ਅਘੋषਯਨ੍ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਘਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਯਸਂ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਸੂਦਯਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਲੁਤਵਾਨਹਮ੍
ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਚ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸਾਟ੍ਟਗੋਪੁਰਾਮ੍। ਦਹਾਮ੍ਯਹਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਪੂੰਛ ਨਾਲ, ਮੈਂ ramparts ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨष੍ਟਾ ਜਾਨਕੀ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਹ੍ਯਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਪੁਰੀ
ਜਾਣਕੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਅਣਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਦਹਤਾ ਚ ਮਯਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਗ੍ਧਾ ਸੀਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯੇਦਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਵੀ ਸਾੜੀ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਹਮੁਪਾਗਤਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਵਾਚਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ।
ਜਾਨਕੀ ਨ ਚ ਦਗ੍ਧੇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋਦਨ੍ਤਭਾषਿਣਾਮ੍। ਤਤੋ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮਦ੍ਭੁਤਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਸੀਤਾ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ'; ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆ ਗਈ।
ਅਦਗ੍ਧਾ ਜਾਨਕੀਤ੍ਯੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇ ਨ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
'ਜਾਣਕੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ'—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹृਦਯਂ ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਮੇ ਵਾਤਾਃ ਸੁਰਭਿਗਨ੍ਧਿਨਃ। ਤੈਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਃ ਕਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣੈਃ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ; ਇਹ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਰਭਵਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਵਿਸृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਖੀਂ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਰਿष੍ਟਮਹਂ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਲਵਨਮਾਰੇਭੇ ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍। ਪਨ੍ਥਾਨਮਹਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਹ
ਫਿਰ, ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਵਤਾਂ ਚੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪੰਜਵੀਂ-ਨੌਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਭੂਯਃ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਾਰੁਤਪੁਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਫਲੋ ਰਾਘਵੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਸ਼ੀਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਮਨਃ
ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਰ੍ਯਾਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ੀਲਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਤਪਸਾ ਧਾਰਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ
ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰੋ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਵੀ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਤਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੋऽਸੌ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਯਸ੍ਯ ਤਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਗਾਤ੍ਰਂ ਤਪਸਾ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਨ ਤਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸਤੀ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਕਲੁषੀਕृਤਾ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵਂਗਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਚ ਨਿਵੇਦਿਤੇ। ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੌ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੌ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਹੁਣ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਅਹਮੇਕੋऽਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜਯੈषਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸੰਜਮੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ!
ਅਹਂ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਸਹਪੁਤ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹੋਦਰਯੁਤਂ ਯੁਧਿ
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਮੁਖੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤਥਾ। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਭਵਤਾਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮੇ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਤਮ੍। ਮਯਾਤੁਲਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਹਿ ਸ਼ੈਲਵृष੍ਟਿਰ੍ਨਿਰਨ੍ਤਰਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।