ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਮੀਪਮਿਹ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਫਰਜ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨੀਯਤਾਂ ਸੀਤਾ ਦੀਯਤਾਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ। ਯਾਵਨ੍ਨ ਹਰਯੋ ਵੀਰਾ ਵਿਧਮਨ੍ਤਿ ਬਲਂ ਤਵ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਾ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਣ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਨ ਕੇਨ ਵਿਦਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸਕਾਸ਼ਂ ਚ ਯੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਵਾਨਰਰਾਜਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੇਤ੍ਯਭਿਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਮਾਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ਤਤੋ ਰੁष੍ਟਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਵਧ੍ਯੋऽਹਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣੋ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ਼੍ਚ ਯਾਚਿਤੋ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਨੈਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਯਪੇਤੋ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਅੜੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹੋ।
ਦੂਤਵਧ੍ਯਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਦੂਤੇਨ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਭਿਹਿਤਵਾਦਿਨਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ; ਦੂਤ ਤੋਂ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਣੋ।
ਸੁਮਹਤ੍ਯਪਰਾਧੇऽਪਿ ਦੂਤਸ੍ਯਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ। ਵਿਰੂਪਕਰਣਂ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਵਧੋऽਸ੍ਤਿ ਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੂਰਾ ਦੂਤ ਲਈ ਵੀ, ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਾਹਜ ਕਰਨਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਭੀषਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋ ਰਾਵਣਃ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਤਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨੇਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਅੱਜ ਇਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸਾੜੋ!'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਪੁਚ੍ਛਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸ਼ਣਵਲ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟੈਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਣ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਂਨਾਹਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਦਾਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤ ਮੇ ਪੁਚ੍ਛਂ ਹਨਨ੍ਤਃ ਕਾष੍ਠਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਨ ਮੇ ਪੀਡਾਭਵਤ੍ ਕਾਚਿਦ੍ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਨਗਰੀਂ ਦਿਵਾ
ਕਈ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਬਦ੍ਧਂ ਮਾਮਗ੍ਨਿਸਂਵृਤਮ੍। ਅਘੋषਯਨ੍ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਘਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਯਸਂ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਸੂਦਯਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਲੁਤਵਾਨਹਮ੍
ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਚ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸਾਟ੍ਟਗੋਪੁਰਾਮ੍। ਦਹਾਮ੍ਯਹਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਪੂੰਛ ਨਾਲ, ਮੈਂ ramparts ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨष੍ਟਾ ਜਾਨਕੀ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਹ੍ਯਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਪੁਰੀ
ਜਾਣਕੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਅਣਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਦਹਤਾ ਚ ਮਯਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਗ੍ਧਾ ਸੀਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯੇਦਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਵੀ ਸਾੜੀ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਹਮੁਪਾਗਤਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਵਾਚਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ।
ਜਾਨਕੀ ਨ ਚ ਦਗ੍ਧੇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋਦਨ੍ਤਭਾषਿਣਾਮ੍। ਤਤੋ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮਦ੍ਭੁਤਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਸੀਤਾ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ'; ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਆ ਗਈ।
ਅਦਗ੍ਧਾ ਜਾਨਕੀਤ੍ਯੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇ ਨ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
'ਜਾਣਕੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ'—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹृਦਯਂ ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਮੇ ਵਾਤਾਃ ਸੁਰਭਿਗਨ੍ਧਿਨਃ। ਤੈਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਃ ਕਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣੈਃ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ; ਇਹ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਰਭਵਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਵਿਸृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਖੀਂ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਰਿष੍ਟਮਹਂ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਲਵਨਮਾਰੇਭੇ ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍। ਪਨ੍ਥਾਨਮਹਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਹ
ਫਿਰ, ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਵਤਾਂ ਚੈਵ ਤੇਜਸਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪੰਜਵੀਂ-ਨੌਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਭੂਯਃ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਾਰੁਤਪੁਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।