ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਮੁਪਾਗਮਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਲਙ੍ਕਾਗਮਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਤਂ ਵਧਮ੍। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤਾਰ੍ਥਮੁਪਜਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਵਨਂ ਵਿਭੋ। ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾਨਰੋ ਹਨੁਮਾਨਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਂ ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਹਾਂ।
ਰਾਮਦੂਤਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵਂ ਕਪਿਮ੍। ਸੋऽਹਂ ਦੌਤ੍ਯੇਨ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੇ ਵਾਨਰ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪਿ ਸਮਾਦੇਸ਼ਂ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼ ਹਰੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸਹਿਤਂ ਹਿਤਂ ਪਥ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਸੀ।
ਵਸਤੋ ऋष੍ਯਮੂਕੇ ਮੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮੇ। ਰਾਘਵੋ ਰਣਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਇਆ।
ਤੇਨ ਮੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹृਤਾ। ਤਤ੍ਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਮੇ ਸਮਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ; ਮਦਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਵਾਲਿਨਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਹ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਚਕ੍ਰੇऽਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ਸਖ੍ਯਂ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ; ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਵਾਲਿਨਮਾਹਤ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕृਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਮੀਪਮਿਹ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਫਰਜ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨੀਯਤਾਂ ਸੀਤਾ ਦੀਯਤਾਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ। ਯਾਵਨ੍ਨ ਹਰਯੋ ਵੀਰਾ ਵਿਧਮਨ੍ਤਿ ਬਲਂ ਤਵ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਾ ਤੇਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਣ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਨ ਕੇਨ ਵਿਦਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸਕਾਸ਼ਂ ਚ ਯੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਵਾਨਰਰਾਜਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੇਤ੍ਯਭਿਹਿਤੋ ਮਯਾ। ਮਾਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ਤਤੋ ਰੁष੍ਟਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਵਧ੍ਯੋऽਹਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣੋ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ਼੍ਚ ਯਾਚਿਤੋ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਨੈਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮੇष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਯਪੇਤੋ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਅੜੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹੋ।
ਦੂਤਵਧ੍ਯਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਦੂਤੇਨ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਭਿਹਿਤਵਾਦਿਨਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ; ਦੂਤ ਤੋਂ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਣੋ।
ਸੁਮਹਤ੍ਯਪਰਾਧੇऽਪਿ ਦੂਤਸ੍ਯਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ। ਵਿਰੂਪਕਰਣਂ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਵਧੋऽਸ੍ਤਿ ਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੂਰਾ ਦੂਤ ਲਈ ਵੀ, ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਾਹਜ ਕਰਨਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਭੀषਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋ ਰਾਵਣਃ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਤਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨੇਤਦੇਵਾਦ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਦਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਅੱਜ ਇਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸਾੜੋ!'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮ ਪੁਚ੍ਛਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸ਼ਣਵਲ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟੈਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਣ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਂਨਾਹਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਦਾਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤ ਮੇ ਪੁਚ੍ਛਂ ਹਨਨ੍ਤਃ ਕਾष੍ਠਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਨ ਮੇ ਪੀਡਾਭਵਤ੍ ਕਾਚਿਦ੍ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਨਗਰੀਂ ਦਿਵਾ
ਕਈ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਬਦ੍ਧਂ ਮਾਮਗ੍ਨਿਸਂਵृਤਮ੍। ਅਘੋषਯਨ੍ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਘਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਯਸਂ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਸੂਦਯਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਲੁਤਵਾਨਹਮ੍
ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਚ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸਾਟ੍ਟਗੋਪੁਰਾਮ੍। ਦਹਾਮ੍ਯਹਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਪੂੰਛ ਨਾਲ, ਮੈਂ ramparts ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਨष੍ਟਾ ਜਾਨਕੀ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਹ੍ਯਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਪੁਰੀ
ਜਾਣਕੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਅਣਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਦਹਤਾ ਚ ਮਯਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਗ੍ਧਾ ਸੀਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯੇਦਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਵੀ ਸਾੜੀ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਹਮੁਪਾਗਤਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਵਾਚਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ।