ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਮਹਮਾਰ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਮਭਿਜ੍ਞਾਨਮਯਾਚਿषਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਗੀ।
ਅਥ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੀਤਾ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਯਮੁਤ੍ਤਮਃ। ਮਣਿਰ੍ਯੇਨ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਾਚਾ ਮਾਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਮਿਹਾਭ੍ਯੁਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਦਾ। ਹਨੂਮਨ੍ ਮਮ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੱਸੀਂ।'
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਨਚਿਰਾਤ੍ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੌ ਵੀਰਾਵੁਪੇਯਾਤਾਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
'ਤਾਂ ਜੋ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣ—ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ।'
ਯਦਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਦੇਤਦ੍ ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਜੀਵਿਤਂ ਮਮ। ਨ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਮ੍ਰਿਯੇ ਸਾਹਮਨਾਥਵਤ੍
'ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਾਮਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ੇषਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਰਦ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਰ੍ਧਤ ਮੇ ਕਾਯਸ੍ਤਦਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਾਰਭੇ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਿਆ; ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ ਭਗ੍ਨਂ ਵਨਖਣ੍ਡਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਤਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਾਃ ਸਮਭ੍ਯਾਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਵਣਾਯਾਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਰਾਜਨ੍ ਵਨਮਿਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਵ ਭਗ੍ਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਾਨਰੇਣ ਹ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕਠਿਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਗਲ, ਇਕ ਬੁਰੇ ਬੰਦਰ ਨੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ। ਵਧਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਥਾਸੌ ਨ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਬਹੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਿਂਕਰਾ ਨਾਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਨੋऽਨੁਗਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ 'ਕਿੰਕਰ' ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੇਜੇ।
ਤੇषਾਮਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪਰਿਘੇਣ ਨਿषੂਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸੀਹ ਹਜ਼ਾਰ, ਜੋ ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਤੇ ਗਤਾ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਨਿਹਤਂ ਚ ਮਯਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਾਵਣਾਯਾਚਚਕ੍ਸ਼ਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਬਚ ਗਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇਨ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਾਂ। ਉਥੇ ਖੜੇ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਤਾ।
ਲਲਾਮਭੂਤੋ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਮਯਾ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੋ ਰੁषਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲਿਨਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਲੰਕਾ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪੈਰ੍ਭਯਾਨਕੈਃ। ਤਮਹਂ ਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰਣਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਘੇਣਾਤਿਘੋਰੇਣ ਸੂਦਯਾਮਿ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੜੇ ਭਾਰੀ ਗੱਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਭੇਜੇ।
ਪਦਾਤਿਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਃ। ਪਰਿਘੇਣੈਵ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੱਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਪਞ੍ਚ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਨ੍ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ ਭੇਜੇ।
ਤਾਨਹਂ ਸਹਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ ਵੈ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਭ੍ਯਸੂਦਯਮ੍। ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪੁਤ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਬਹੁਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਂ ਤੁ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀਪੁਤ੍ਰਂ ਕੁਮਾਰਂ ਰਣਪਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮੰਦੋਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ—
ਸਹਸਾ ਖਂ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਾਦਯੋਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਤਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਪੇषਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ, ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਂ ਭਗ੍ਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਰਾਵਣਃ ਸੁਤਮ੍
ਜਦ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਕਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲਿਨਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍। ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਨष੍ਟੌਜਸਂ ਰਣੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਤਃ। ਮਹਤਾਪਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੇਨ ਮਹਾਬਲਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਰਾਵਣੇਨੈष ਸਹ ਵੀਰੈਰ੍ਮਦੋਦ੍ਧਤੈਃ। ਸੋऽਵਿषਹ੍ਯਂ ਹਿ ਮਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚਾਵਮਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਿੱਤ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਤਿਵੇਗਿਨਃ। ਰਜ੍ਜੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤਤੋ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ।