ਤृਣਵਦ੍ ਭਾषਿਤਂ ਤਾਸਾਂ ਗਣਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀ। ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਤਥਾ ਤਾਸਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੀਆਂ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜ ਵੀ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਮਤਲਬ ਸੀ।
ਵृਥਾ ਗਰ੍ਜਿਤਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਰਾਵਣਾਯ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਾਃ ਸੀਤਾਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਖਾਲੀ ਧਮਕੀਆਂ ਤੇ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਹਤਾਸ਼ਾ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ। ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ, ਆਖਰਕਾਰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸੁ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਸੀਤਾ ਭਰ੍ਤृਹਿਤੇ ਰਤਾ। ਵਿਲਪ੍ਯ ਕਰੁਣਂ ਦੀਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁੱਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੀਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਖਾਦਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨ ਸੀਤਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾ ਲੋ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਖਾਓ।'
ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
'ਇਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਰ੍ਤੁਰਸ੍ਯਾ ਜਯਾਯ ਚ। ਅਲਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਰਾਘਵਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਗਣਮ੍
'ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ — ਚਲੋ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀਏ।'
ਅਭਿਯਾਚਾਮ ਵੈਦੇਹੀਮੇਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਰੋਚਤੇ। ਯਦਿ ਹ੍ਯੇਵਂਵਿਧਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਦੁਃਖਿਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਚਲੋ ਵੈਦੇਹੀ ਤੋਂ ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਆਵੇ—'
ਸਾ ਦੁਃਖੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਹਿ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
'ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦੇ ਹਨ।'
ਅਲਮੇषਾ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਤਤਃ ਸਾ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਬਾਲਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਹਰ੍षਿਤਾ
'ਇਹ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ—
ਅਵੋਚਦ੍ ਯਦਿ ਤਤ੍ ਤਥ੍ਯਂ ਭਵੇਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਹਿ ਵਃ। ਤਾਂ ਚਾਹਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯਾ ਦਾਰੁਣਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍
ਕਹਿੰਦੀ, 'ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਂ ਮਨਃ। ਸਮ੍ਭਾषਣਾਰ੍ਥੇ ਚ ਮਯਾ ਜਾਨਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ; ਜਾਨਕੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਢੰਗ ਸੋਚਿਆ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਂਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਮ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਦਿਤਾਂ ਵਾਚਂ ਰਾਜਰ੍षਿਗਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖਿਆ; ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਬਾष੍ਪੈਃ ਪਿਹਿਤਲੋਚਨਾ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਕਥਂ ਚੇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?'
ਕਾ ਚ ਰਾਮੇਣ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਹਮਪ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂ ਵਚਃ
'ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕੀ ਮੋਹਬਤ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।' ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਸਹਾਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
'ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਗਰੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭृਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਿਹਾਗਤਮ੍। ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨੌਕਰ ਸਮਝੋ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕਰਤਬ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਮਭਿਜ੍ਞਾਨਮਦਾਤ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
'ਇਹ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਨੇ ਖੁਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹੋ?
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੀਤਾ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਆਹ ਰਾਵਣਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਮਾਂ ਨਯਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਘਵ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।'
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਮਹਮਾਰ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਮਭਿਜ੍ਞਾਨਮਯਾਚਿषਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਗੀ।
ਅਥ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੀਤਾ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਯਮੁਤ੍ਤਮਃ। ਮਣਿਰ੍ਯੇਨ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਾਚਾ ਮਾਂ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਮਿਹਾਭ੍ਯੁਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਦਾ। ਹਨੂਮਨ੍ ਮਮ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਘਵੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੱਸੀਂ।'
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਨਚਿਰਾਤ੍ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੌ ਵੀਰਾਵੁਪੇਯਾਤਾਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
'ਤਾਂ ਜੋ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣ—ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ।'
ਯਦਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਦੇਤਦ੍ ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਜੀਵਿਤਂ ਮਮ। ਨ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਮ੍ਰਿਯੇ ਸਾਹਮਨਾਥਵਤ੍
'ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਾਮਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ੇषਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਦਰਦ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਰ੍ਧਤ ਮੇ ਕਾਯਸ੍ਤਦਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਾਰਭੇ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਿਆ; ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ ਭਗ੍ਨਂ ਵਨਖਣ੍ਡਂ ਤੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਤਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।