ਅਵਾਚ੍ਯਂ ਵਦਤੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕਥਂ ਨ ਪਤਿਤਾ ਤਵ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਵੀਰ੍ਯ ਤਵਾਨਾਰ੍ਯ ਯੋ ਮਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰਸਂਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ? ਤੇਰੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਮਾੜੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ?
ਅਪਹृਤ੍ਯਾਗਤਃ ਪਾਪ ਤੇਨਾਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਦਾਸ੍ਯੇऽਪ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਯੁਜ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਪਾਪੀ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਹੋਣ ਦੇ ਵੀ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਅਜੇਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਸ਼ੂਰੋ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਚ ਰਾਘਵਃ। ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਰਾਘਵ ਜੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਦਸਸੀਰ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਸਹਸਾ ਕੋਪਾਚ੍ਚਿਤਾਸ੍ਥ ਇਵ ਪਾਵਕਃ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ ਤੇ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ।
ਮੈਥਿਲੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਹਾਹਾਕृਤਂ ਤਦਾ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ—
ਵਰਾ ਮਨ੍ਦੋਦਰੀ ਨਾਮ ਤਯਾ ਸ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਿਤਃ। ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਤਯਾ ਸ ਮਦਨਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੰਦੋਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸੀਤਯਾ ਤਵ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮ। ਮਯਾ ਸਹ ਰਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਨ ਜਾਨਕੀ
ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਜਾਨਕੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਭਿਰੇਵ ਚ। ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭੋ ਰਮਸ੍ਵੇਤਿ ਸੀਤਯਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ; ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਤਤਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਮੇਤਾਭਿਰ੍ਨਾਰੀਭਿਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਹਸਾ ਨੀਤੋ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਸੀਤਾਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੂਰੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਜਦੋਂ ਦਸਸੀਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬੇਡੰਗ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤृਣਵਦ੍ ਭਾषਿਤਂ ਤਾਸਾਂ ਗਣਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀ। ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਚ ਤਥਾ ਤਾਸਾਂ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੀਆਂ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜ ਵੀ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਮਤਲਬ ਸੀ।
ਵृਥਾ ਗਰ੍ਜਿਤਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਰਾਵਣਾਯ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਾਃ ਸੀਤਾਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਖਾਲੀ ਧਮਕੀਆਂ ਤੇ ਹਲਚਲ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਹਤਾਸ਼ਾ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ। ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ, ਆਖਰਕਾਰ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸੁ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਸੀਤਾ ਭਰ੍ਤृਹਿਤੇ ਰਤਾ। ਵਿਲਪ੍ਯ ਕਰੁਣਂ ਦੀਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁੱਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੀਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਖਾਦਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨ ਸੀਤਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਾ ਲੋ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਖਾਓ।'
ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ
'ਇਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਰ੍ਤੁਰਸ੍ਯਾ ਜਯਾਯ ਚ। ਅਲਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਰਾਘਵਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਗਣਮ੍
'ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ — ਚਲੋ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀਏ।'
ਅਭਿਯਾਚਾਮ ਵੈਦੇਹੀਮੇਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਰੋਚਤੇ। ਯਦਿ ਹ੍ਯੇਵਂਵਿਧਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਦੁਃਖਿਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
'ਚਲੋ ਵੈਦੇਹੀ ਤੋਂ ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਆਵੇ—'
ਸਾ ਦੁਃਖੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਹਿ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
'ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦੇ ਹਨ।'
ਅਲਮੇषਾ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍। ਤਤਃ ਸਾ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਬਾਲਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜਯਹਰ੍षਿਤਾ
'ਇਹ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ—
ਅਵੋਚਦ੍ ਯਦਿ ਤਤ੍ ਤਥ੍ਯਂ ਭਵੇਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਹਿ ਵਃ। ਤਾਂ ਚਾਹਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾਯਾ ਦਾਰੁਣਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍
ਕਹਿੰਦੀ, 'ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਐਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—'
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨ ਚ ਮੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਂ ਮਨਃ। ਸਮ੍ਭਾषਣਾਰ੍ਥੇ ਚ ਮਯਾ ਜਾਨਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ; ਜਾਨਕੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਢੰਗ ਸੋਚਿਆ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਂਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਮ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਦਿਤਾਂ ਵਾਚਂ ਰਾਜਰ੍षਿਗਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖਿਆ; ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਬਾष੍ਪੈਃ ਪਿਹਿਤਲੋਚਨਾ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਕਥਂ ਚੇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?'
ਕਾ ਚ ਰਾਮੇਣ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਹਮਪ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂ ਵਚਃ
'ਤੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕੀ ਮੋਹਬਤ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।' ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਸਹਾਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
'ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਗਰੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭृਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਿਹਾਗਤਮ੍। ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨੌਕਰ ਸਮਝੋ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕਰਤਬ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਮਭਿਜ੍ਞਾਨਮਦਾਤ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
'ਇਹ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਨੇ ਖੁਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾਵਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹੋ?
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੀਤਾ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਆਹ ਰਾਵਣਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਮਾਂ ਨਯਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਘਵ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।'