ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਮਹਂ ਤਤਃ। ਆਸ੍ਯਪ੍ਰਮਾਣਾਦਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਯਮਪੂਰਯਮ੍
ਮੈਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ ਭੀਮਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਸਾ ਨੁ ਬੁਬੁਧੇ ਮਮ ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਪੁਲਂ ਰੂਪਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਾਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਪਤਾਮਿ ਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਭੁਜਾ ਭੀਮਾ ਪਪਾਤ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਮਯਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਹृਦਯਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ृਣੋਮਿ ਖਗਤਾਨਾਂ ਚ ਵਾਚਃ ਸੌਮ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਿਂਹਿਕਾ ਭੀਮਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਨੁਮਤਾ ਹਤਾ
ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਿੰਮਿਕਾ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਹਂ ਕृਤ੍ਯਮਾਤ੍ਯਯਿਕਂ ਸ੍ਮਰਨ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਮੁਦਧੇਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤਾ ਪੁਰੀ। ਅਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਯਾਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਿਲਯਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਲੰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਮਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਘਨਸਪ੍ਰਭਾ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਘਣੀ ਬੱਦਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਨਾਰੀ ਕਾਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾ ਪੁਰਃ। ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੀਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਉੱਚੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਵ੍ਯਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਸੁਭੈਰਵਾਮ੍। ਪ੍ਰਦੋषਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂ ਭੀਤਯਾਹਂ ਤਯੋਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਲਙ੍ਕਾਪੁਰੀ ਵੀਰ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਜੇਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਰੂਰ ਹਰਾ ਲਵੇਂਗਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਸਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਚਰਞ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤੋ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਸ਼ੋਕਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਪਾਰਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਚਤਾ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍। ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਵਿਕृष੍ਟੇਨ ਗृਹੋਪਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ-ਬਾਗ ਵੇਖੀ।
ਸਪ੍ਰਾਕਾਰਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਪਾਦਪਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਪਾਦਪੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਕੰਧ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਦਲੀਵਨਮ੍। ਅਦੂਰਾਚ੍ਛਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੇਲੇਆਂ ਦੀ ਬਾਗ ਵੇਖੀ; ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਮੁਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਨਨਾਮ੍। ਤਦੇਕਵਾਸਃਸਂਵੀਤਾਂ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਵਲੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕੋ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀਭਿਰ੍ਹਰਿਣੀਂ ਯਥਾ। ਸਾ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਘਣਾਂ ਵਿਚ ਹਰਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾ। ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਹਿਮਾਗਮੇ
ਉਹ ਇਕੋ ਵੇਣੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ, ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਦ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ। ਕਥਂਚਿਨ੍ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੂਰ੍ਣਮਾਸਾਦਿਤਾ ਮਯਾ
ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼ਾਵਕ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਨਾਰੀਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਹਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹੋ ਜਿਹੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਾਞ੍ਚੀਨੂਪੁਰਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਸ਼ृਣੋਮ੍ਯਧਿਕਗਮ੍ਭੀਰਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਘੁੰਗਰੂਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹਲਚਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸਂਹਰਮ੍। ਅਹਂ ਚ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪਕ੍ਸ਼ੀਵ ਗਹਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਗਾਢੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਵਣਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸੀਤਾਭਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਉਹ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਸੀਤਾ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸੀਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਂਕੁਚ੍ਯੋਰੂ ਸ੍ਤਨੌ ਪੀਨੌ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਸਿਕੋੜ ਲਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਤ੍ਰਾਣਂ ਕਂਚਿਦਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਇधर-ਉਧਰ ਵੇਖਦੀ, ਕਿਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭਦੀ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸੀਤਾਂ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਾਮ੍। ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਪ੍ਰਪਤਿਤੋ ਬਹੁਮਨ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਮਿਤਿ
ਦਸਸੀਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੁਖੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇ।"
ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਾਂ ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਸਿ ਗਰ੍ਵਿਤੇ। ਦ੍ਵਿਮਾਸਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸੀਤੇ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰੁਧਿਰਂ ਤਵ
ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸੀਤਾ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਨਾਥਸ੍ਯ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਣੀ।