ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਹ੍ਯਕਰਵਂ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਸਮ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਐਸਾ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਭਿਪਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਹਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਮਾਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧੌ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਸਮਾਨਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਤਤੋऽਹਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਪੁਲਂ ਪ੍ਲੁਤੋऽਹਂ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ। ਛਾਯਾ ਮੇ ਨਿਗृਹੀਤਾ ਚ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਹਂ ਵਿਗਤਵੇਗਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੇ ਵਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਦੱਸੋ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਅਥ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਿਂਨਾਮ ਗਮਨੇ ਮਮ। ਈਦृਸ਼ੋ ਵਿਘ੍ਨ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੂਪਮਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਆਈ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੈ? ਐਸਾ ਵਿੱਘਨ ਆਇਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।'
ਅਧੋਭਾਗੇ ਤੁ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ੋਚਤਃ ਪਤਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਂ ਭੀਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਸਲਿਲੇਸ਼ਯਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠਾਂ ਪਈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਨਾਦਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭੀਮਯਾ ਤਯਾ। ਅਵਸ੍ਥਿਤਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕ੍ਵਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾ ਮਹਾਕਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯਾ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਣਯ ਮੇ ਦੇਹਂ ਚਿਰਮਾਹਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਮਹਂ ਤਤਃ। ਆਸ੍ਯਪ੍ਰਮਾਣਾਦਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਯਮਪੂਰਯਮ੍
ਮੈਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ ਭੀਮਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਸਾ ਨੁ ਬੁਬੁਧੇ ਮਮ ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਪੁਲਂ ਰੂਪਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਾਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਪਤਾਮਿ ਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਭੁਜਾ ਭੀਮਾ ਪਪਾਤ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਮਯਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਹृਦਯਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ृਣੋਮਿ ਖਗਤਾਨਾਂ ਚ ਵਾਚਃ ਸੌਮ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਿਂਹਿਕਾ ਭੀਮਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਨੁਮਤਾ ਹਤਾ
ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਿੰਮਿਕਾ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਹਂ ਕृਤ੍ਯਮਾਤ੍ਯਯਿਕਂ ਸ੍ਮਰਨ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਮੁਦਧੇਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤਾ ਪੁਰੀ। ਅਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਯਾਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਿਲਯਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਲੰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਮਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਘਨਸਪ੍ਰਭਾ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਘਣੀ ਬੱਦਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਨਾਰੀ ਕਾਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾ ਪੁਰਃ। ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੀਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਉੱਚੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਵ੍ਯਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਸੁਭੈਰਵਾਮ੍। ਪ੍ਰਦੋषਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂ ਭੀਤਯਾਹਂ ਤਯੋਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਲਙ੍ਕਾਪੁਰੀ ਵੀਰ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਜੇਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
'ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਰੂਰ ਹਰਾ ਲਵੇਂਗਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਸਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਚਰਞ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤੋ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਸ਼ੋਕਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਪਾਰਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ੋਚਤਾ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍। ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਵਿਕृष੍ਟੇਨ ਗृਹੋਪਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ-ਬਾਗ ਵੇਖੀ।
ਸਪ੍ਰਾਕਾਰਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਪਾਦਪਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਪਾਦਪੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਕੰਧ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਦਲੀਵਨਮ੍। ਅਦੂਰਾਚ੍ਛਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੇਲੇਆਂ ਦੀ ਬਾਗ ਵੇਖੀ; ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਮੁਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਨਨਾਮ੍। ਤਦੇਕਵਾਸਃਸਂਵੀਤਾਂ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਵਲੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕੋ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀਭਿਰ੍ਹਰਿਣੀਂ ਯਥਾ। ਸਾ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਘਣਾਂ ਵਿਚ ਹਰਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾ। ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਹਿਮਾਗਮੇ
ਉਹ ਇਕੋ ਵੇਣੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ, ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਦ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ। ਕਥਂਚਿਨ੍ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੂਰ੍ਣਮਾਸਾਦਿਤਾ ਮਯਾ
ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼ਾਵਕ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਗਈ।