ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇषਮਧ੍ਵਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਗਮਂ ਪਥਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਰਸਾਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਮਰੈਰ੍ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਦੀਰਯਮ੍
ਸੁਰਸਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੀਤਯਾ ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸੀਤਾ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੂਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਿषਯੇ ਸਤੀ। ਅਥਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਰਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇष ਵਰੋ ਮਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।' ਸੁਰਸਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਗੁਣਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਬਭੂਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਧਿਕਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤੁ ਮੁਖਂ ਤਯਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੱਧਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਹ੍ਯਕਰਵਂ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਸਮ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਐਸਾ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਭਿਪਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਹਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਮਾਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧੌ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਸਮਾਨਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਤਤੋऽਹਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਪੁਲਂ ਪ੍ਲੁਤੋऽਹਂ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ। ਛਾਯਾ ਮੇ ਨਿਗृਹੀਤਾ ਚ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਹਂ ਵਿਗਤਵੇਗਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੇ ਵਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਦੱਸੋ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਅਥ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਿਂਨਾਮ ਗਮਨੇ ਮਮ। ਈਦृਸ਼ੋ ਵਿਘ੍ਨ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੂਪਮਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਆਈ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੈ? ਐਸਾ ਵਿੱਘਨ ਆਇਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।'
ਅਧੋਭਾਗੇ ਤੁ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ੋਚਤਃ ਪਤਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਂ ਭੀਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਸਲਿਲੇਸ਼ਯਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠਾਂ ਪਈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਨਾਦਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭੀਮਯਾ ਤਯਾ। ਅਵਸ੍ਥਿਤਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕ੍ਵਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾ ਮਹਾਕਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯਾ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਣਯ ਮੇ ਦੇਹਂ ਚਿਰਮਾਹਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਮਹਂ ਤਤਃ। ਆਸ੍ਯਪ੍ਰਮਾਣਾਦਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਯਮਪੂਰਯਮ੍
ਮੈਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ ਭੀਮਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਸਾ ਨੁ ਬੁਬੁਧੇ ਮਮ ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਪੁਲਂ ਰੂਪਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਾਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਪਤਾਮਿ ਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਭੁਜਾ ਭੀਮਾ ਪਪਾਤ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਮਯਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਹृਦਯਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ृਣੋਮਿ ਖਗਤਾਨਾਂ ਚ ਵਾਚਃ ਸੌਮ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਸਿਂਹਿਕਾ ਭੀਮਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਨੁਮਤਾ ਹਤਾ
ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਕਿ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਿੰਮਿਕਾ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਹਂ ਕृਤ੍ਯਮਾਤ੍ਯਯਿਕਂ ਸ੍ਮਰਨ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਮੁਦਧੇਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤਾ ਪੁਰੀ। ਅਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਯਾਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਿਲਯਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਲੰਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਮਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਘਨਸਪ੍ਰਭਾ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਘਣੀ ਬੱਦਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਨਾਰੀ ਕਾਪ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾ ਪੁਰਃ। ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੀਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਉੱਚੀ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਵ੍ਯਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਸੁਭੈਰਵਾਮ੍। ਪ੍ਰਦੋषਕਾਲੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂ ਭੀਤਯਾਹਂ ਤਯੋਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।