ਕृਤਾ ਮੇ ਮਨਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੇਤ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯੇਤਿ ਚ। ਪ੍ਰਹਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨ ਮਹਾਗਿਰੇਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚੇ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਖਰਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਚ ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਹੋਵਾਚ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਉਸਦਾ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸਚੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਨਿਵ। ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਖਾਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ।'
ਮੈਨਾਕਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਮਹੋਦਧੌ। ਪਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਛਨ੍ਦਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੇਰੁਰ੍ਬਾਧਮਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਗਾਨਾਂ ਚਰਿਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਵਜ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਚਿਚ੍ਛੇਦੈषਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਮੋਚਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਮਾਰੁਤੇਨ ਤਦਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਹ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਮਰਿਂਦਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪਵਨ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੈਨਾਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਸੁਣੀ।
ਕਾਰ੍ਯਮਾਵੇਦ੍ਯ ਚ ਗਿਰੇਰੁਦ੍ਧਤਂ ਵੈ ਮਨੋ ਮਮ। ਤੇਨ ਚਾਹਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮੈਨਾਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਨਾਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਮਾਨੁषੇਣ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਮਹਾਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਚ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇषਮਧ੍ਵਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਗਮਂ ਪਥਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਰਸਾਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਮਰੈਰ੍ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਦੀਰਯਮ੍
ਸੁਰਸਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੀਤਯਾ ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸੀਤਾ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੂਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਿषਯੇ ਸਤੀ। ਅਥਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਰਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇष ਵਰੋ ਮਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।' ਸੁਰਸਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਗੁਣਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਬਭੂਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਧਿਕਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤੁ ਮੁਖਂ ਤਯਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੱਧਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਹ੍ਯਕਰਵਂ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਸਮ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਐਸਾ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਭਿਪਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਹਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਮਾਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧੌ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਸਮਾਨਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਤਤੋऽਹਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵੀਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਪੁਲਂ ਪ੍ਲੁਤੋऽਹਂ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ। ਛਾਯਾ ਮੇ ਨਿਗृਹੀਤਾ ਚ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋऽਹਂ ਵਿਗਤਵੇਗਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਮੇ ਵਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਦੱਸੋ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਅਥ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਿਂਨਾਮ ਗਮਨੇ ਮਮ। ਈਦृਸ਼ੋ ਵਿਘ੍ਨ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੂਪਮਤ੍ਰ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਆਈ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੈ? ਐਸਾ ਵਿੱਘਨ ਆਇਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।'
ਅਧੋਭਾਗੇ ਤੁ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ੋਚਤਃ ਪਤਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਂ ਭੀਮਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਸਲਿਲੇਸ਼ਯਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠਾਂ ਪਈ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਨਾਦਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭੀਮਯਾ ਤਯਾ। ਅਵਸ੍ਥਿਤਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਕ੍ਵਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾ ਮਹਾਕਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯਾ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਣਯ ਮੇ ਦੇਹਂ ਚਿਰਮਾਹਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ।