ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਹਰਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਤ੍ਸੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਤਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਜਾਮਬਵਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਪृਚ੍ਛਦਨਿਲਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕਥਂ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੀ ਕਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਾਮਬਵਨ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?"
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਕਥਂ ਵृਤ੍ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਪੇ
"ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ? ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ।"
ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਗਿਤਾ ਕਥਂ ਦੇਵੀ ਕਿਂ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸ਼੍ਰੁਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮੋ ਭੂਯਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
"ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ? ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਵਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂਗੇ।"
ਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗਤੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਕਰੋਤੁ ਨਃ
"ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਜਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੂੰ ਸਮਝਾ।"
ਸ ਨਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਨਮਸ੍ਯਨ੍ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸੀਤਾਯੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮ ਕੇ, ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਭਵਤਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰਾਤ੍ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ। ਉਦਧੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
"ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।"
ਗਚ੍ਛਤਸ਼੍ਚ ਹਿ ਮੇ ਘੋਰਂ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਮੇਨੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਤਂ ਨਗਮ੍। ਉਪਸਂਗਮ੍ਯ ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਨਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਕृਤਾ ਮੇ ਮਨਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੇਤ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯੇਤਿ ਚ। ਪ੍ਰਹਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨ ਮਹਾਗਿਰੇਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚੇ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਖਰਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਚ ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਹੋਵਾਚ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਉਸਦਾ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸਚੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਨਿਵ। ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਖਾਯਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ।'
ਮੈਨਾਕਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਮਹੋਦਧੌ। ਪਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੈਂ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੰਖ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਛਨ੍ਦਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੇਰੁਰ੍ਬਾਧਮਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਗਾਨਾਂ ਚਰਿਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਵਜ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਚਿਚ੍ਛੇਦੈषਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਮੋਚਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਮਾਰੁਤੇਨ ਤਦਾ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਹ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਮਰਿਂਦਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪਵਨ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੈਨਾਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਸੁਣੀ।
ਕਾਰ੍ਯਮਾਵੇਦ੍ਯ ਚ ਗਿਰੇਰੁਦ੍ਧਤਂ ਵੈ ਮਨੋ ਮਮ। ਤੇਨ ਚਾਹਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮੈਨਾਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਨਾਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਮਾਨੁषੇਣ ਵਪੁष੍ਮਤਾ। ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਮਹਾਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਚ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇषਮਧ੍ਵਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਗਮਂ ਪਥਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਰਸਾਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮਮਰੈਰ੍ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਦੀਰਯਮ੍
ਸੁਰਸਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੀਤਯਾ ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸੀਤਾ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੂਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਿषਯੇ ਸਤੀ। ਅਥਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਰਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇष ਵਰੋ ਮਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।' ਸੁਰਸਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਦਸ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਗੁਣਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਬਭੂਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਧਿਕਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤੁ ਮੁਖਂ ਤਯਾ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੱਧਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।