ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਗੁਰੂਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਕੁਮਾਰਮਙ੍ਗਦਂ ਚੈਵ ਸੋऽਵਨ੍ਦਤ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਪਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ। ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀਤਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿषਸਾਦ ਚ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਃ ਸੁਤਮ੍। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਨ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸਂਸ੍ਥਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਸੁਘੋਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਬਾਲਾ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ
ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦੀ।
ਉਪਵਾਸਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਲਿਨਾ ਜਟਿਲਾ ਕृਸ਼ਾ। ਤਤੋ ਦृष੍ਟੇਤਿ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੈਲੀ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ—ਫਿਰ 'ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ' ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਵਾਕ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਮਾਰੁਤੇਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਾ ਵਾਨਰਾਭਵਨ੍। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਸੀਟੀ ਮਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਗੂੰਜਦੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੇਚਿਦੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਲਾਙ੍ਗੂਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਕੁਝ ਕਿਲਕਿਲਾ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਵਾਪਸੀ ਗਰਜਦੇ; ਕੁਝ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।
ਆਯਤਾਞ੍ਚਿਤਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਧੁਃ। ਅਪਰੇ ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਵਕਰੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ; ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ।
ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ; ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਚਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਨ ਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮੋ ਵਾਨਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਨਹੀਂ।"
ਯਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ। ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸਮੇष੍ਯਾਮਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਰਾਘਵੇਣ ਹ। ਅਹੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰਹੋ ਵੀਰ੍ਯਮਹੋ ਧृਤਿਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਾਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ! ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ! ਵਾਹ, ਤੇਰਾ ਹੌਸਲਾ!
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੀ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ੋਕਂ ਸੀਤਾਵਿਯੋਗਜਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾਨ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਸਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਙ੍ਗਦਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਭੇਜਿਰੇ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਜਾਮਬਵਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਵਿਪੁਲਾਸੁ ਤੇ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲਙ੍ਘਨਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਾਪਿ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਸੀਤਾਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਦ੍ਵਦਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਲੰਕਾ, ਸਿਤਾ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਵੀ; ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਬੁਧੈਰ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਅੰਗਦ, ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਹਨੂਮਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ ਤਥਾਙ੍ਗਦੇਨਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਬਾਹੁਨਾ। ਮੁਦਾ ਤਦਾਧ੍ਯਾਸਿਤਮੁਨ੍ਨਤਂ ਮਹ- ਨ੍ਮਹੀਧਰਾਗ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਹਰਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਤ੍ਸੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਤਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਜਾਮਬਵਨ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਪृਚ੍ਛਦਨਿਲਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕਥਂ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੀ ਕਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਾਮਬਵਨ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?"
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਕਥਂ ਵृਤ੍ਤਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਪੇ
"ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ? ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ।"
ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਗਿਤਾ ਕਥਂ ਦੇਵੀ ਕਿਂ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸ਼੍ਰੁਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮੋ ਭੂਯਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
"ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ? ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਵਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂਗੇ।"
ਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗਤੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਕਰੋਤੁ ਨਃ
"ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਜਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੂੰ ਸਮਝਾ।"
ਸ ਨਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਨਮਸ੍ਯਨ੍ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸੀਤਾਯੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮ ਕੇ, ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਭਵਤਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰਾਤ੍ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ। ਉਦਧੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
"ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।"
ਗਚ੍ਛਤਸ਼੍ਚ ਹਿ ਮੇ ਘੋਰਂ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਮੇਨੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚ ਤਂ ਨਗਮ੍। ਉਪਸਂਗਮ੍ਯ ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਨਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।