ਤੇ ਨਗਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਗਾਗ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਖਰਾਚ੍ਛਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਾਦਪਾਗ੍ਰੇषੁ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨਿ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਸਂਲੀਨੋ ਯਥਾ ਗਰ੍ਜਤਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਏਵਂ ਜਗਰ੍ਜ ਬਲਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਮਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਕਪੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਤਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਗਿਰੇਰ੍ਗਿਰਿਨਿਭਃ ਕਪਿਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪਾਦਪਾਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਪੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣਾਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋऽਸੌ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਿੱਛੜਿਆ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮਾਗਤਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਾਯਨਾਨਿ ਚਾਦਾਯ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਰਯੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਿਲਕਿਲਾਂ ਤਥਾ। ਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਦਪਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਆਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਗੁਰੂਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਕੁਮਾਰਮਙ੍ਗਦਂ ਚੈਵ ਸੋऽਵਨ੍ਦਤ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਪਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ। ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀਤਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿषਸਾਦ ਚ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਃ ਸੁਤਮ੍। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਨ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸਂਸ੍ਥਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਸੁਘੋਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਬਾਲਾ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ
ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦੀ।
ਉਪਵਾਸਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਲਿਨਾ ਜਟਿਲਾ ਕृਸ਼ਾ। ਤਤੋ ਦृष੍ਟੇਤਿ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੈਲੀ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ—ਫਿਰ 'ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ' ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਵਾਕ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਮਾਰੁਤੇਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਾ ਵਾਨਰਾਭਵਨ੍। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਸੀਟੀ ਮਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਗੂੰਜਦੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੇਚਿਦੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਲਾਙ੍ਗੂਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਕੁਝ ਕਿਲਕਿਲਾ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਵਾਪਸੀ ਗਰਜਦੇ; ਕੁਝ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।
ਆਯਤਾਞ੍ਚਿਤਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਧੁਃ। ਅਪਰੇ ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਵਕਰੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ; ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ।
ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ; ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਚਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਨ ਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮੋ ਵਾਨਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਨਹੀਂ।"
ਯਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਾਗਰਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ। ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸਮੇष੍ਯਾਮਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਰਾਘਵੇਣ ਹ। ਅਹੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰਹੋ ਵੀਰ੍ਯਮਹੋ ਧृਤਿਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਵਾਹ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ! ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ! ਵਾਹ, ਤੇਰਾ ਹੌਸਲਾ!
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੀ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ੋਕਂ ਸੀਤਾਵਿਯੋਗਜਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾਨ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਸਿਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਙ੍ਗਦਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਭੇਜਿਰੇ ਵਿਪੁਲਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਜਾਮਬਵਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਵਿਪੁਲਾਸੁ ਤੇ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲਙ੍ਘਨਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਾਪਿ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਸੀਤਾਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਦ੍ਵਦਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਲੰਕਾ, ਸਿਤਾ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਵੀ; ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਬੁਧੈਰ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਅੰਗਦ, ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਹਨੂਮਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ ਤਥਾਙ੍ਗਦੇਨਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਬਾਹੁਨਾ। ਮੁਦਾ ਤਦਾਧ੍ਯਾਸਿਤਮੁਨ੍ਨਤਂ ਮਹ- ਨ੍ਮਹੀਧਰਾਗ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।