ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਨਾਦ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕਪਿਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਧੁਨੀ ਨੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਦਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਚਾਪ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਾਚਰਿਤੇ ਪਥਿ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੱਜਣੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ,
ਫਲਤੀਵਾਸ੍ਯ ਘੋषੇਣ ਗਗਨਂ ਸਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਕੂਲੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਪਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ। ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਨ—
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮਹਤੋ ਵਾਯੁਨੁਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤੋਯਦਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਘੋषਮੂਰੁਵੇਗਂ ਹਨੂਮਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਉਰਜਾਵਾਨ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ।
ਤੇ ਦੀਨਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਂ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਦਤੋ ਨਾਦਂ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਭੂਵੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਹृਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਗੱਜਣੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਉਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋऽਸੌ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਦ ਏਵਂਵਿਧੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਐਸੀ ਗੱਜਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂਰੁਵੇਗਂ ਚ ਨਿਨਾਦਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਯੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਨ ਉੱਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉੱਡ ਗਏ।
ਤੇ ਨਗਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਗਾਗ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਖਰਾਚ੍ਛਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਾਦਪਾਗ੍ਰੇषੁ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨਿ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਸਂਲੀਨੋ ਯਥਾ ਗਰ੍ਜਤਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਏਵਂ ਜਗਰ੍ਜ ਬਲਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਮਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਕਪੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਤਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਗਿਰੇਰ੍ਗਿਰਿਨਿਭਃ ਕਪਿਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪਾਦਪਾਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਪੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣਾਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋऽਸੌ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਿੱਛੜਿਆ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮਾਗਤਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਾਯਨਾਨਿ ਚਾਦਾਯ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਰਯੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਿਲਕਿਲਾਂ ਤਥਾ। ਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਦਪਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਆਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਗੁਰੂਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਕੁਮਾਰਮਙ੍ਗਦਂ ਚੈਵ ਸੋऽਵਨ੍ਦਤ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਪਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ। ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀਤਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿषਸਾਦ ਚ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਃ ਸੁਤਮ੍। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਨ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸਂਸ੍ਥਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਸੁਘੋਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਬਾਲਾ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ
ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦੀ।
ਉਪਵਾਸਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮਲਿਨਾ ਜਟਿਲਾ ਕृਸ਼ਾ। ਤਤੋ ਦृष੍ਟੇਤਿ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਮਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੈਲੀ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ—ਫਿਰ 'ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ' ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਵਾਕ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਮਾਰੁਤੇਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਾ ਵਾਨਰਾਭਵਨ੍। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਸੀਟੀ ਮਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਗੂੰਜਦੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੇਚਿਦੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਲਾਙ੍ਗੂਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਕੁਝ ਕਿਲਕਿਲਾ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਵਾਪਸੀ ਗਰਜਦੇ; ਕੁਝ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।
ਆਯਤਾਞ੍ਚਿਤਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਧੁਃ। ਅਪਰੇ ਤੁ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਵਕਰੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ; ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ।
ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਹਰ੍षਿਤਾਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ; ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।