ਗ੍ਰਸਮਾਨ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤਾਰਾਧਿਪਮਿਵੋਲ੍ਲਿਖਨ੍। ਹਰਨ੍ਨਿਵ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਗਗਨਂ ਸਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਪਾਰਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਧਿਂ ਸਮਗਾਹਤ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਨਿਵ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ, ਬੇਅੰਤ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਨੀਲਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ। ਹਰਿਤਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਨੀਲੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਤੇ ਹਰੇ-ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਵਿਧਾਭ੍ਰਘਨਾਪਨ੍ਨਗੋਚਰੋ ਧਵਲਾਮ੍ਬਰਃ। ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਤਨੁਰ੍ਵੀਰਸ੍ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯਤੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਕਈ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਕਦੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਨਾਇਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍੍ਯਾਯਮਾਣੋ ਗਗਨੇ ਸ ਬਭੌ ਵਾਯੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਦਾਰਯਨ੍ ਮੇਘਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਭਰ ਕੇ, ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ।
ਨਦਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ। ਵਧੀਆ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ,
ਆਕੁਲਾਂ ਨਗਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰਾਨ੍ ਵੈਦੇਹੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਨਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਸਾਗਰਮ੍। ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਨਾਭਂ ਚ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਨਾਭਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਜ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤ ਇਵ ਨਾਰਾਚੋ ਮਹਾਵੇਗੋऽਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍। ਸ ਕਿਂਚਿਦਾਰਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਨਾਦ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕਪਿਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਧੁਨੀ ਨੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਦਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਚਾਪ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਾਚਰਿਤੇ ਪਥਿ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੱਜਣੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ,
ਫਲਤੀਵਾਸ੍ਯ ਘੋषੇਣ ਗਗਨਂ ਸਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਕੂਲੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਪਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ। ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਨ—
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮਹਤੋ ਵਾਯੁਨੁਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤੋਯਦਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਘੋषਮੂਰੁਵੇਗਂ ਹਨੂਮਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਉਰਜਾਵਾਨ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ।
ਤੇ ਦੀਨਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਂ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਦਤੋ ਨਾਦਂ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਭੂਵੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਹृਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਗੱਜਣੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਉਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋऽਸੌ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਦ ਏਵਂਵਿਧੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਐਸੀ ਗੱਜਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂਰੁਵੇਗਂ ਚ ਨਿਨਾਦਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਯੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਨ ਉੱਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉੱਡ ਗਏ।
ਤੇ ਨਗਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਗਾਗ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਖਰਾਚ੍ਛਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਾਦਪਾਗ੍ਰੇषੁ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨਿ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਸਂਲੀਨੋ ਯਥਾ ਗਰ੍ਜਤਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਏਵਂ ਜਗਰ੍ਜ ਬਲਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਮਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਕਪੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਤਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਗਿਰੇਰ੍ਗਿਰਿਨਿਭਃ ਕਪਿਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪਾਦਪਾਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਪੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣਾਪੂਰ੍ਯਮਾਣੋऽਸੌ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਿੱਛੜਿਆ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮਾਗਤਮੁਪਾਗਮਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਾਯਨਾਨਿ ਚਾਦਾਯ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਰਯੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਿਲਕਿਲਾਂ ਤਥਾ। ਹृष੍ਟਾਃ ਪਾਦਪਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਆਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ।