ਅਤਿਪ੍ਰਮਾਣਾ ਬਲਿਨੋ ਦੀਪ੍ਤਜਿਹ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ। ਨਿਪੀਡਿਤਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾ ਵ੍ਯਵੇष੍ਟਨ੍ਤ ਮਹਾਹਯਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜਲਦੇ ਜੀਭਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਦਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਚਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਿਂਨਰੋਰਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਪੀਡਿਤਂ ਤਂ ਨਗਵਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਿੰਨਰ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ, ਉਸ ਦਬੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਚ ਭੂਮਿਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬਲਿਨਾ ਤੇਨ ਪੀਡਿਤਃ। ਸਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਖਰੋਦਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਰਬਤ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸਮਤਾਂ ਯਾਤਃ ਸ ਬਭੂਵ ਧਰਾਧਰਃ
ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਉਹ ਪਰਬਤ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਲਿਲਙ੍ਘਯਿषੁਰ੍ਭੀਮਂ ਸਲੀਲਂ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਕਲ੍ਲੋਲਾਸ੍ਫਾਲਵੇਲਾਨ੍ਤਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਭੋ ਹਰਿਃ
ਭਿਆਨਕ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਉੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ-ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਭੁਜਙ੍ਗਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਕਮਲੋਤ੍ਪਲਮ੍
ਉੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ, ਸੱਪਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੁਮੁਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਾਰ੍ਕਕਾਰਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਿष੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕਾਦਮ੍ਬਮਭ੍ਰਸ਼ੈਵਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਤਾਰੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਹਰੇ ਕਾਈ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇ।
ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਮਹਾਮੀਨਂ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗਮਹਾਗ੍ਰਹਮ੍। ਐਰਾਵਤਮਹਾਦ੍ਵੀਪਂ ਸ੍ਵਾਤੀਹਂਸਵਿਲਾਸਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨक्षਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਛੀ ਵਾਂਗ, ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ ਵਾਂਗ, ਏਰਾਵਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸਵਾਤੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਤਸਂਘਾਤਜਾਲੋਰ੍ਮਿਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਮ੍ਬੁਮਤ੍। ਹਨੂਮਾਨਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਗਗਨਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਸਮਾਨ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤਾਰਾਧਿਪਮਿਵੋਲ੍ਲਿਖਨ੍। ਹਰਨ੍ਨਿਵ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਗਗਨਂ ਸਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਪਾਰਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਧਿਂ ਸਮਗਾਹਤ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਨਿਵ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ, ਬੇਅੰਤ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਨੀਲਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ। ਹਰਿਤਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਨੀਲੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਤੇ ਹਰੇ-ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਵਿਧਾਭ੍ਰਘਨਾਪਨ੍ਨਗੋਚਰੋ ਧਵਲਾਮ੍ਬਰਃ। ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਤਨੁਰ੍ਵੀਰਸ੍ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯਤੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਕਈ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਕਦੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਨਾਇਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍੍ਯਾਯਮਾਣੋ ਗਗਨੇ ਸ ਬਭੌ ਵਾਯੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਦਾਰਯਨ੍ ਮੇਘਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਭਰ ਕੇ, ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ।
ਨਦਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ। ਵਧੀਆ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ,
ਆਕੁਲਾਂ ਨਗਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰਾਨ੍ ਵੈਦੇਹੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਨਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਸਾਗਰਮ੍। ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਨਾਭਂ ਚ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਨਾਭਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਜ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤ ਇਵ ਨਾਰਾਚੋ ਮਹਾਵੇਗੋऽਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍। ਸ ਕਿਂਚਿਦਾਰਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਨਾਦ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕਪਿਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਧੁਨੀ ਨੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਦਨ੍ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਹृਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਚਾਪ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਾਚਰਿਤੇ ਪਥਿ
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੱਜਣੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਿਆ,
ਫਲਤੀਵਾਸ੍ਯ ਘੋषੇਣ ਗਗਨਂ ਸਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਯੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਕੂਲੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਪਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ। ਜੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਨ—
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਵਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਮਹਤੋ ਵਾਯੁਨੁਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤੋਯਦਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਘੋषਮੂਰੁਵੇਗਂ ਹਨੂਮਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਉਰਜਾਵਾਨ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ।
ਤੇ ਦੀਨਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਂ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਦਤੋ ਨਾਦਂ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਭੂਵੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਹृਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਗੱਜਣੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਉਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋऽਸੌ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਦ ਏਵਂਵਿਧੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਐਸੀ ਗੱਜਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂਰੁਵੇਗਂ ਚ ਨਿਨਾਦਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਯੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਨ ਉੱਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉੱਡ ਗਏ।