ਅਯਂ ਚ ਵੀਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤੀਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਸੁਮਹਤ੍ਸੁ ਸਹਾਯੇषੁ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਾਥੀਆਂ — ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ — ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣਗੇ?
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਸਂਤਰਿष੍ਯਤਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਤਾਨਿ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤੌ ਵਾ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਪਿ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਵਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਗਰੁੜ, ਤੂੰ, ਜਾਂ ਪਵਨ-ਦੇਵਤਾ।
ਤਦਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਦੁਰਾਸਦੇ। ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸਮਾਧਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈਂ।
ਕਾਮਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਸਾਧਨੇ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਯਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ ਫਲੋਦਯਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ।
ਬਲੈਸ੍ਤੁ ਸਂਕੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਮਾਂ ਨਯੇਦ੍ ਯਦਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨੁਰੂਪਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵਤ੍ਯਾਹਵਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮੁਪਪਾਦਯ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਤਦਰ੍ਥੋਪਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਹੇਤੁਸਂਹਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਤਰਕਯੁਕਤ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵੀਰ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਿ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਦੇਵੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉੱਚੀ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਸ ਵਾਨਰਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟੀਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ।
ਤੌ ਚ ਵੀਰੌ ਨਰਵਰੌ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਆਗਮ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਾਯਕੈਰ੍ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਣਗੇ।
ਸਗਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਚਿਰਾਦ੍ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤ੍ਵਾਮਾਦਾਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਚਿਰ-ਸੁਖ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੀ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖੇਗੀ।
ਨਿਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਮਾਤ੍ਯਬਾਨ੍ਧਵੇ। ਤ੍ਵਂ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਯਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਰੀਞ੍ਛੋਕਂ ਵ੍ਯਪਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ-ਪੁਤ੍ਰ, ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਕੇ,
ਨਗਰੀਮਾਕੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵੈਦੇਹੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ,
ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਸਾਗਰਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਰੁਰੋਹ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰਿष੍ਟਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਤੁਙ੍ਗਪਦ੍ਮਕਜੁष੍ਟਾਭਿਰ੍ਨੀਲਾਭਿਰ੍ਵਨਰਾਜਿਭਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋਤ੍ਤਰੀਯਮਿਵਾਮ੍ਭੋਦੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਤਰਵਿਲਮ੍ਬਿਭਿਃ। ਬੋਧ੍ਯਮਾਨਮਿਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਿਵਾਕਰਕਰੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੱਦਲ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਮਿषਨ੍ਤਮਿਵੋਦ੍ਧੂਤੈਰ੍ਲੋਚਨੈਰਿਵ ਧਾਤੁਭਿਃ। ਤੋਯੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨੈਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਧੀਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਗ ਰਹੀ ਹੋਣ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਗੀਤਮਿਵ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਸ੍ਵਨੈਃ। ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਰੁਦ੍ਧੂਤੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਗਾ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਪਰਲੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਪਾਤਜਲਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੁष੍ਟਮਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵੇਪਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਯਾਮੈਃ ਕਮ੍ਪਮਾਨੈਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵਨੈਃ
ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਪਤਝੜ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਵੇਣੁਭਿਰ੍ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤੈਃ ਕੂਜਨ੍ਤਮਿਵ ਕੀਚਕੈਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਿਵਾਮਰ੍षਾਦ੍ ਘੋਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਬਾਂਸਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਚੀਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਫੁਫਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਨੀਹਾਰਕृਤਗਮ੍ਭੀਰੈਰ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਮਿਵ ਗਹ੍ਵਰੈਃ। ਮੇਘਪਾਦਨਿਭੈਃ ਪਾਦੈਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਕੁਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਹੋਏ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਧੇ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਜृਮ੍ਭਮਾਣਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਿਖਰੈਰਭ੍ਰਮਾਲਿਭਿਃ। ਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਕਈ ਚਟਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾਲਤਾਲੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍। ਲਤਾਵਿਤਾਨੈਰ੍ਵਿਤਤੈਃ ਪੁष੍ਪਵਦ੍ਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਕਰਣਾ ਅਤੇ ਕਈ ਬਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣੈਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਧਾਤੁਨਿष੍ਯਨ੍ਦਭੂषਿਤਮ੍। ਬਹੁਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਸ਼ਿਲਾਸਂਚਯਸਂਕਟਮ੍
ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਰਗਸੇਵਿਤਮ੍। ਲਤਾਪਾਦਪਸਮ੍ਬਾਧਂ ਸਿਂਹਾਧਿष੍ਠਿਤਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਭੀੜ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ।