ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਚਂ ਤਾਮਮृਤੋਪਮਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਹਰ੍षਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਸਮ੍ਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਗ ਪਈ।
ਸ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਃ ਕਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣੈਃ। ऋषਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹਨੁਮਾਨਭਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ, ਦਿੱਖੀ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਪਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਰ੍ਥ- ਸ੍ਤਾਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰੇਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਕਪਿ ਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪਚਵੀਂ-ਛੇਤੀ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੂਲੇ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੀਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੋਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਾਤ ਵਸੈਕਾਹਮਿਹਾਨਘ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੁਸਂਵृਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
'ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਲੈ; ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈਂ।'
ਮਮ ਚੈਵਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਸ਼ੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ-ਹੀਣ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਵਾਨਰ, ਇਸ ਅਣਮਾਪ ਦੁਖ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰਾਹਤ ਲਿਆਉਂਦੀ।'
ਗਤੇ ਹਿ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਪ੍ਰਾਣੇष੍ਵਪਿ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮਮ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
'ਜਦ ਤੂੰ, ਹਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤੇ ਵੀਰ ਭੂਯੋ ਮਾਂ ਦਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਦੁਃਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਮਨਃਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
'ਤੇਰੇ ਨਾ ਵੇਖਣਾ, ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਕਰੇਗਾ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਦੁਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੀੜਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਯਂ ਚ ਵੀਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤੀਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਸੁਮਹਤ੍ਸੁ ਸਹਾਯੇषੁ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਾਥੀਆਂ — ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ — ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣਗੇ?
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਸਂਤਰਿष੍ਯਤਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਤਾਨਿ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤੌ ਵਾ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਪਿ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਵਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਗਰੁੜ, ਤੂੰ, ਜਾਂ ਪਵਨ-ਦੇਵਤਾ।
ਤਦਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਦੁਰਾਸਦੇ। ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸਮਾਧਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈਂ।
ਕਾਮਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਸਾਧਨੇ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਯਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ ਫਲੋਦਯਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇਰੇ ਜਿੱਤਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ।
ਬਲੈਸ੍ਤੁ ਸਂਕੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਮਾਂ ਨਯੇਦ੍ ਯਦਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨੁਰੂਪਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵਤ੍ਯਾਹਵਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮੁਪਪਾਦਯ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਤਦਰ੍ਥੋਪਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਹੇਤੁਸਂਹਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਤਰਕਯੁਕਤ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵੀਰ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਿ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਦੇਵੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉੱਚੀ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਸ ਵਾਨਰਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟੀਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ।
ਤੌ ਚ ਵੀਰੌ ਨਰਵਰੌ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਆਗਮ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਾਯਕੈਰ੍ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਣਗੇ।
ਸਗਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਚਿਰਾਦ੍ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤ੍ਵਾਮਾਦਾਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਚਿਰ-ਸੁਖ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੀ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖੇਗੀ।
ਨਿਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਮਾਤ੍ਯਬਾਨ੍ਧਵੇ। ਤ੍ਵਂ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਯਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਰੀਞ੍ਛੋਕਂ ਵ੍ਯਪਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ-ਪੁਤ੍ਰ, ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਕੇ,
ਨਗਰੀਮਾਕੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵੈਦੇਹੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ,
ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਸਾਗਰਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਰੁਰੋਹ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਰਿष੍ਟਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਤੁਙ੍ਗਪਦ੍ਮਕਜੁष੍ਟਾਭਿਰ੍ਨੀਲਾਭਿਰ੍ਵਨਰਾਜਿਭਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।