ਕਿਮਗ੍ਨੌ ਨਿਪਤਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਆਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ ਵਡਵਾਮੁਖੇ। ਸ਼ਰੀਰਮਿਹ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦਦ੍ਮਿ ਸਾਗਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ? ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂ?
ਕਥਂ ਨੁ ਜੀਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤੌ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਕਾਰ੍ਯਸਰ੍ਵਸ੍ਵਘਾਤਿਨਾ
ਮੈਂ, ਜਿੰਦਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਬੈਠਾ?
ਮਯਾ ਖਲੁ ਤਦੇਵੇਦਂ ਰੋषਦੋषਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਪਿਤ੍ਵਮਨਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬੇਥਿਰਤਾ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਰਾਜਸਂ ਭਾਵਮਨੀਸ਼ਮਨਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰੇਣਾਪਿ ਯਦ੍ ਰਾਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਇਹ ਰਾਜਸੀ, ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਵਿਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾਯਾਂ ਤਾਵੁਭੌ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਃ। ਤਯੋਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਬਨ੍ਧੁਰ੍ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਖੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਏਤਦੇਵ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ, ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕੇਗਾ?
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ੇ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਗਤੇ ਨਾਸ਼ਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦ ਧਰਮਵਾਨ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਦਹਂ ਭਾਗ੍ਯਰਹਿਤੋ ਲੁਪ੍ਤਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਗ੍ਰਹਃ। ਰੋषਦੋषਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਭਾਗ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਪੇਦਿਰੇ। ਪੂਰ੍ਵਮਪ੍ਯੁਪਲਬ੍ਧਾਨਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਨਰਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਕੁਨ ਦਿਸੇ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਅਥ ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਨ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਨਾਗ੍ਨਿਰਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅੱਗ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ।
ਨਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸ੍ਵਚਰਿਤ੍ਰਾਭਿਗੁਪ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਿਤਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਨੂਨਂ ਰਾਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਯਨ੍ਮਾਂ ਦਹਨਕਰ੍ਮਾਯਂ ਨਾਦਹਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਜੀ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨ ਲਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਭਰਤਾਦੀਨਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦੇਵਤਾ ਚ ਯਾ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਾ ਸਾ ਕਥਂ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਭਰਤ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਦ੍ ਵਾ ਦਹਨਕਰ੍ਮਾਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਨ ਮੇ ਦਹਤਿ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਕਥਮਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਅਨਨ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਭਰ੍ਤਰਿ। ਅਸੌ ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਂ ਨ ਤਾਮਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਪ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿੱਘਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।
ਸ ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਿੱਘੀ ਲਗਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਅਹੋ ਖਲੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਦੁਰ੍ਵਿਗਾਹਂ ਹਨੂਮਤਾ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸृਜਤਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਭੀਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਦ੍ਮਨਿ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਹੈ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਰਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧਸਮਾਕੁਲਾ। ਜਨਕੋਲਾਹਲਾਧ੍ਮਾਤਾ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤੀਵਾਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰੈਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਭਰ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਗ੍ਧੇਯਂ ਨਗਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾ। ਜਾਨਕੀ ਨ ਚ ਦਗ੍ਧੇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਦ੍ਭੁਤ ਏਵ ਨਃ
ਇਹ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਿਲੇ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਪਰ ਜਾਨਕੀ ਨਹੀਂ ਸਾੜੀ ਗਈ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਚਂ ਤਾਮਮृਤੋਪਮਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਹਰ੍षਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਸਮ੍ਭਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਗ ਪਈ।
ਸ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥੈਃ ਕਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣੈਃ। ऋषਿਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹਨੁਮਾਨਭਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ, ਦਿੱਖੀ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਪਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਰ੍ਥ- ਸ੍ਤਾਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰੇਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ ਕਪਿ ਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਪਚਵੀਂ-ਛੇਤੀ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੂਲੇ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੀਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੋਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਾਤ ਵਸੈਕਾਹਮਿਹਾਨਘ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੁਸਂਵृਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
'ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਲੈ; ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈਂ।'
ਮਮ ਚੈਵਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਸ਼ੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ-ਹੀਣ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਵਾਨਰ, ਇਸ ਅਣਮਾਪ ਦੁਖ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰਾਹਤ ਲਿਆਉਂਦੀ।'
ਗਤੇ ਹਿ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਪ੍ਰਾਣੇष੍ਵਪਿ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਮਮ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
'ਜਦ ਤੂੰ, ਹਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤੇ ਵੀਰ ਭੂਯੋ ਮਾਂ ਦਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਦੁਃਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਮਨਃਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
'ਤੇਰੇ ਨਾ ਵੇਖਣਾ, ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਕਰੇਗਾ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਦੁਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪੀੜਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।'