ਤਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਥਨਂ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮਨ੍ਥੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਫਿਰ, ਮਥਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਸਰ੍ਪਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ। ਵਮਨ੍ਤੋऽਤਿਵਿषਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦਂਸ਼ੁਰ੍ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਰੱਸਾ ਬਣੀ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਹਾਲਾਹਲਮਹਾਵਿषਮ੍। ਤੇਨ ਦਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਾਲਾਹਲ ਨਾਮ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਭਰਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸੜ ਗਏ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਮਹਾਦੇਵ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਰੁਦਰ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ—'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ ਤਤੋऽਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਭਰ ਆਏ; ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਉਵਾਚੈਨਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਧਰਂ ਹਰਿਃ। ਦੈਵਤੈਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਆਖਿਆ—'ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਉੱਭਰਿਆ ਹੈ?'
ਤਤ੍ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤੋ ਹਿ ਯਤ੍। ਅਗ੍ਰਪੂਜਾਮਿਹ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਵਿषਂ ਪ੍ਰਭੋ
'ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਥੇ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਹਾਲਾਹਲਂ ਵਿषਂ ਘੋਰਂ ਸਂਜਗ੍ਰਾਹਾਮृਤੋਪਮਮ੍। ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਾ ਨੇ ਹਾਲਾਹਲ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਨ੍ਥੂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਪਾਤਾਲਂ ਮਨ੍ਥਾਨਃ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਮੁੜ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਮਥਾਣਾ ਬਣਿਆ ਪਹਾੜ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ—'ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ।'
ਪਾਲਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਿਰਿਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕਾਮਠਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣੇ ਹੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਰੋਦਧੌ ਹਰਿਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਂ ਤੁ ਲੋਕਾਤ੍ਮਾ ਹਸ੍ਤੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਹਾੜ ਰੱਖ ਕੇ ਲੇਟ ਗਿਆ; ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜ ਲਈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਮਨ੍ਥ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਆਯੁਰ੍ਵੇਦਮਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਮਥਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਆਯੁਰਵੇਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ ਸੁਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਦਣ੍ਡਃ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਃ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਨਾਮ ਅਪ੍ਸਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਡੰਡਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਉਭਰਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨਾਮ ਦਾ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ।
ਅਪ੍ਸੁ ਨਿਰ੍ਮਥਨਾਦੇਵ ਰਸਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਨੁਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਮਾਦਪ੍ਸਰਸੋऽਭਵਨ੍
ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਥਨ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਸ ਤੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
षष੍ਟਿਃ ਕੋਟ੍ਯੋऽਭਵਂਸ੍ਤਾਸਾਮਪ੍ਸਰਾਣਾਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਯਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਠ ਕਰੋੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ; ਤੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਅਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਣਾਦੇਵ ਤਾ ਵੈ ਸਾਧਾਰਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾਰੁਣੀ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਵਾਰੁਣੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਉਭਰ ਆਈ।
ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਤਾਂ ਰਾਮ ਜਗृਹੁਰ੍ਵਰੁਣਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਦਿਤੇਸ੍ਤੁ ਸੁਤਾ ਵੀਰ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਰਾਮਾ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਪਰ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਵਿਰਲੇ, ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ।
ਅਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਦੈਤੇਯਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨਾਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ। ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਵਾਰੁਣੀਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ ਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸੁਰ ਬਣੇ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤੇ ਬਣੇ; ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚ ਕੌਸ੍ਤੁਭਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਥੈਵਾਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ, ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇ ਉੱਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਰਾਮ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਅਦਿਤੇਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰਾਨਯੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡਾ ਕੁਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਏਕਤਾਮਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਅਸੁਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ। ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਵੀਰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਵੱਡਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਵਿਰਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਅਮृਤਂ ਸੋऽਹਰਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮੋਹਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ।
ਯੇ ਗਤਾਭਿਮੁਖਂ ਵਿष੍ਣੁਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਮ੍ਪਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ, ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਅਦਿਤੇਰਾਤ੍ਮਜਾ ਵੀਰਾ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨਿਰੇ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਦੈਤੇਯਾਦਿਤ੍ਯਯੋਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਰਲੇ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਚਾਲੀ-ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਦਿਤਿਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਾ। ਮਾਰੀਚਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਨਾਮ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼ਯਪ, ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਹਤਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੌਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਹਨ੍ਤਾਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੀਰ੍ਘਤਪੋਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੇਂ ਤੇਰੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ।