ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਮਮ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਅਸ੍ਯ ਸਂਤਰ੍ਪਣਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੇਭਿਰ੍ਗृਹੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਅੱਗ ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵ ਤੋਯਦਃ। ਭਵਨਾਗ੍ਰੇषੁ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਵਿਚਚਾਰ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਂਕਪੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗृਹਾਦ੍ ਗृਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮੁਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਹ੍ਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਘਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਸਮੋ ਬਲੀ
ਮਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਤ੍ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਵੇਸ਼੍ਮ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਹਨੁਮਾਨਗ੍ਨਿਂ ਕਾਲਾਨਲਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰਣਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਕਪੀ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਾਰਣ ਦੇ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਦਦਾਹ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੇਃ ਸੁਮਾਲੇਸ਼੍ਚ ਦਦਾਹ ਭਵਨਂ ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੋਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੂ, ਸੂਰਿਆਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਹ੍ਰਸਵਕਰਨ, ਦੰਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਰੋਮਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਹਸ੍ਤਿਮੁਖਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧੋਨਮੱਤ, ਮੱਤ, ਧਵਜਗ੍ਰੀਵ, ਭਿਆਨਕ ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹ੍ਵ ਅਤੇ ਹਸਤਿਮੁਖ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰਾਲਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭ, ਦੁਸ਼ਟ ਨਿਕੁੰਭ, ਯਜ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਭੀषਣਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕ੍ਰਮਮਾਣਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਦਦਾਹ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਮਹਾਂਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਭਵਨੇषੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗृਹੇष੍ਵृਦ੍ਧਿਮਤਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਦਦਾਹ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰਸਿਰੋਮਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਮੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਆਸਸਾਦਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗृਹੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ। ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੇ ਨਾਨਾਮਙ੍ਗਲਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਸ ਮੁੱਖ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਨਨਾਦ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।
ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਚ ਸਂਯੋਗਾਦਤਿਵੇਗੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਧਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਪਵਨਸ੍ਤੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਚਾਰਯਨ੍। ਤਾਨਿ ਕਾਞ੍ਚਨਜਾਲਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਮਯਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਵਨਾਨਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਭਗ੍ਨਵਿਮਾਨਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਢਹਿ ਗਏ ਮਹਿਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਭਵਨਾਨੀਵ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਭੱਜਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਗृਹਪਰਿਤ੍ਰਾਣੇ ਭਗ੍ਨੋਤ੍ਸਾਹੋਜ੍ਝਿਤਸ਼੍ਰਿਯਾਮ੍। ਨੂਨਮੇषੋऽਗ੍ਨਿਰਾਯਾਤਃ ਕਪਿਰੂਪੇਣ ਹਾ ਇਤਿ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: 'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਇਹ ਅੱਗ ਬੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹਾਏ!'
ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸਹਸਾ ਪੇਤੁਃ ਸ੍ਤਨਂਧਯਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗ੍ਯੋ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾਃ
ਦੁਧ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਵੈਲੀਆਂ ਤੋਂ ਭੱਜਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਲਏ।
ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੋਰੇਜਿਰੇऽਭ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸੌਦਾਮਨ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਰੁਮਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਰਜਤਸਂਹਤਾਨ੍
ਉਹ ਜਦ ਮਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੀਰੇ, ਲਾਲ, ਬੇਰਲ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਭਵਨਾਦ੍ਧਾਤੂਨ੍ ਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਨਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤृਪ੍ਯਤਿ ਕਾष੍ਠਾਨਾਂ ਤृਣਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਧਾਤਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਵੈਲੀਆਂ ਤੋਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੱਜਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਧੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤृਪ੍ਯਤਿ। ਨ ਹਨੂਮਦ੍ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜਰਾ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਹਨੂਮਤਾ ਵੇਗਵਤਾ ਵਾਨਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਲਙ੍ਕਾਪੁਰਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਂ ਤਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਥਾ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਾੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਲਙ੍ਕਾਪੁਰਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੋऽਗ੍ਨਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਚੂਡਾਵਲਯਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋ ਹਨੂਮਤਾ ਵੇਗਵਤੋਪਸृष੍ਟਃ
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਫੈਲਾਉਂਦੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲਾਨਲਤੁਲ੍ਯਰੂਪਃ ਸਮਾਰੁਤੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਵृਧੇ ਦਿਵਸ੍ਪृਕ੍। ਵਿਧੂਮਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਭਵਨੇषੁ ਸਕ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਰੀਰਾਜ੍ਯਸਮਰ੍ਪਿਤਾਰ੍ਚਿਃ
ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਧ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਜਵਾਲਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਕੋਟੀਸਦृਸ਼ਃ ਸੁਤੇਜਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍। ਸ਼ਬ੍ਦੈਰਨੇਕੈਰਸ਼ਨਿਪ੍ਰਰੂਢੈ- ਰ੍ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵਾਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਹਾਗ੍ਨਿਃ
ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਸਾਰੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਡਾ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾਦਗ੍ਨਿਰਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਭਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਪੁष੍ਪਚੂਡਃ। ਨਿਰ੍ਵਾਣਧੂਮਾਕੁਲਰਾਜਯਸ਼੍ਚ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਭਾਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇऽਭ੍ਰਾਃ
ਉੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੱਖੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਬੱਦਲ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਦੇ ਧੂੰਏ ਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।