ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਥੋਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਵਿਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਃਸਮ੍ਬਾਧਮਾਸਸਾਦਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍ਯਵਸ਼ਾਤਯਤ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭਵਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਰਿਘਂ ਤੋਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਸ ਤਂ ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਾਲਾਯਸਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹਾ ਦੀ ਸਲ ਲੱਗੀ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਖੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਵਾ ਰਣਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪੁਨਰੇਵ ਲਙ੍ਕਾਮ੍। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਲਾਙ੍ਗੂਲਕृਤਾਰ੍ਚਿਮਾਲੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵਾਰ੍ਚਿਮਾਲੀ
ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਸੜਦੀ ਲੰਗੜੀ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕਪਿਃ ਕृਤਮਨੋਰਥਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਸਮੁਤ੍ਸਾਹਃ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ੇषਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਾਨਰ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਖਲ੍ਵਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਮੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਯਦੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਜਨਨਂ ਭਵੇਤ੍
'ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ?'
ਵਨਂ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਥਿਤਂ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹਤਾਃ। ਬਲੈਕਦੇਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਦੁਰ੍ਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
'ਬਾਗ ਤਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਫੌਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਬਾਕੀ ਹੈ।'
ਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤੇ ਕਰ੍ਮ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਖਪਰਿਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਅਲ੍ਪਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਮ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਫਲਃ ਸ਼੍ਰਮਃ
'ਜੇ ਕਿਲ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਸੁਖ ਨਾਲ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਘੱਟ ਲੱਗੇਗੀ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਮਮ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਅਸ੍ਯ ਸਂਤਰ੍ਪਣਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੇਭਿਰ੍ਗृਹੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਅੱਗ ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵ ਤੋਯਦਃ। ਭਵਨਾਗ੍ਰੇषੁ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਵਿਚਚਾਰ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਂਕਪੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗृਹਾਦ੍ ਗृਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮੁਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਹ੍ਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਘਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਸਮੋ ਬਲੀ
ਮਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਤ੍ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਵੇਸ਼੍ਮ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਹਨੁਮਾਨਗ੍ਨਿਂ ਕਾਲਾਨਲਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰਣਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਕਪੀ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਾਰਣ ਦੇ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਦਦਾਹ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੇਃ ਸੁਮਾਲੇਸ਼੍ਚ ਦਦਾਹ ਭਵਨਂ ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੋਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੂ, ਸੂਰਿਆਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਹ੍ਰਸਵਕਰਨ, ਦੰਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਰੋਮਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਘੋਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਹਸ੍ਤਿਮੁਖਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧੋਨਮੱਤ, ਮੱਤ, ਧਵਜਗ੍ਰੀਵ, ਭਿਆਨਕ ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹ੍ਵ ਅਤੇ ਹਸਤਿਮੁਖ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰਾਲਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਰਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭ, ਦੁਸ਼ਟ ਨਿਕੁੰਭ, ਯਜ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਤ੍ਰੁ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਭੀषਣਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕ੍ਰਮਮਾਣਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਦਦਾਹ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਮਹਾਂਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਭਵਨੇषੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗृਹੇष੍ਵृਦ੍ਧਿਮਤਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਦਦਾਹ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰਸਿਰੋਮਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਮੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਆਸਸਾਦਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗृਹੇ ਮੁਖ੍ਯੇ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ। ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੇ ਨਾਨਾਮਙ੍ਗਲਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਸ ਮੁੱਖ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਨਨਾਦ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।
ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਚ ਸਂਯੋਗਾਦਤਿਵੇਗੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਧਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਪਵਨਸ੍ਤੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਚਾਰਯਨ੍। ਤਾਨਿ ਕਾਞ੍ਚਨਜਾਲਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਮਯਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਵਨਾਨਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਭਗ੍ਨਵਿਮਾਨਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਢਹਿ ਗਏ ਮਹਿਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਭਵਨਾਨੀਵ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਭੱਜਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।