ਸਹਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਨਿਬਦ੍ਧਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵੀਰਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਸਦृਸ਼ੀਂ ਮਤਿਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਵੀਰ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਮਂ ਖਲੁ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਹਨ੍ਯਾਮਹਮਿਮਾਨ੍ ਪੁਨਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਭਰ੍ਤृਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਚਰਨ੍ਤਂ ਭਰ੍ਤृਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਬਧ੍ਨਨ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਤੁ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕृਤਾ
ਜੇ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਹਾਲੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਹਂ ਯੁਧਿ। ਕਿਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿषਹਿष੍ਯੇऽਹਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗਾ।
ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਮੇ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਹਿ ਸੁਦृष੍ਟਾ ਮੇ ਦੁਰ੍ਗਕਰ੍ਮਵਿਧਾਨਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਲੇ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀਆਂ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਮਯਾ ਲਙ੍ਕਾ ਨਿਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਕਾਮਂ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤੁ ਮੇ ਭੂਯਃ ਪੁਚ੍ਛਸ੍ਯੋਦ੍ਦੀਪਨੇਨ ਚ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੇਖਣੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇਣ।
ਪੀਡਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਮਨਸਃ ਸ਼੍ਰਮਃ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਂਵृਤਾਕਾਰਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਤਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦੁਰ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਓਹਲੇ ਸੀ, ਲੈ ਗਏ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਘੋषਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾ ਕੇ ਕੀਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਸ਼੍ਚਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯਯੌ ਸੁਖਮਿਰਂਦਮਃ
ਕ੍ਰੂਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵੇਖੇ।
ਸਂਵृਤਾਨ੍ ਭੂਮਿਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਰਾਨ੍। ਰਥ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗृਹਸਮ੍ਬਾਧਾਃ ਕਪਿਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਟਕਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੇ ਚੌਕ, ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਹੱਟ-ਬਜ਼ਾਰ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤਥਾ ਰਥ੍ਯੋਪਰਥ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਗृਹਾਨ੍ਤਰਾਨ੍। ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਚਤੁष੍ਕੇषੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਖ ਗਲੀਆਂ, ਸਾਈਡ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਦੇ ਚੌਰਾਹੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਘੋषਯਨ੍ਤਿ ਕਪਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਰ ਇਤ੍ਯੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਹੀ ਗੁਪਤਚਰ ਵਾਨਰ ਹੈ!' ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਰ ਥਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।
ਤਂ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਗ੍ਰੇ ਹਨੂਮਤਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਸਂਵਾਦਃ ਸੀਤੇ ਤਾਮ੍ਰਮੁਖਃ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਸਨ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖਦਾਈ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਲਾਲ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ—'
ਲਾਙ੍ਗੂਲੇਨ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨ ਸ ਏष ਪਰਿਣੀਯਤੇ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੂਰਮਾਤ੍ਮਾਪਹਰਣੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ—
ਵੈਦੇਹੀ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਮਙ੍ਗਲਾਭਿਮੁਖੀ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਕਪੇਃ
ਵੈਦੇਹੀ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਯਤਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਚਰਿਤਂ ਤਪਃ। ਯਦਿ ਵਾ ਤ੍ਵੇਕਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਤੋ ਭਵ ਹਨੂਮਤਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਫ਼ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਰੱਖਿਆ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਵੇ।'
ਯਦਿ ਕਿਂਚਿਦਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਧੀਮਤਃ। ਯਦਿ ਵਾ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ੇषੋ ਮੇ ਸ਼ੀਤੋ ਭਵ ਹਨੂਮਤਃ
'ਜੇ ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਦਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਬਾਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਵੇ।'
ਯਦਿ ਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਤਤ੍ਸਮਾਗਮਲਾਲਸਾਮ੍। ਸ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੀਤੋ ਭਵ ਹਨੂਮਤਃ
'ਜੇ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਵੇ।'
ਯਦਿ ਮਾਂ ਤਾਰਯੇਦਾਰ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਚ੍ਛੀਤੋ ਭਵ ਹਨੂਮਤਃ
'ਜੇ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਵੇ।'
ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼ਿਖੋऽਨਲਃ। ਜਜ੍ਵਾਲ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ੁਭਂ ਕਪੇਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਪਰ ਅਡੋਲ ਅੱਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਜਲਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਨਰ ਲਈ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਹਨੂਮਜ੍ਜਨਕਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਚ੍ਛਾਨਲਯੁਤੋऽਨਿਲਃ। ਵਵੌ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਕਰੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਨਿਲਸ਼ੀਤਲਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵਾਯੂ ਨੇ, ਲੰਗੜੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਸਮੇਤ, ਮਾਤਾ ਲਈ ਠੰਢੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਗਾਈ, ਜੋ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਠੰਢੀ ਸੀ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਲਾਙ੍ਗੂਲੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋऽਗ੍ਨਿਰਯਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਲੰਗੜੀ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ?'
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਨ ਮੇ ਰੁਜਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਵ ਸਮ੍ਪਾਤੋ ਲਾਙ੍ਗੂਲਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
'ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਲੰਗੜੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਅਥ ਵਾ ਤਦਿਦਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਲਵਤਾ ਮਯਾ। ਰਾਮਪ੍ਰਭਾਵਾਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤੌ
'ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਉਹੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਦੇ ਵੇਲੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਯਦਿ ਤਾਵਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੈਨਾਕਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ੍ਤਾਦृਕ੍ ਕਿਮਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮੈਨਾਕ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ?'
ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ। ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਮਮ ਸਖ੍ਯੇਨ ਨ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ
'ਸੀਤਾ ਦੀ ਦਇਆ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।'
ਭੂਯਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਕਥਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯੇਹ ਬਨ੍ਧਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ। ਤਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੈ ਮਹਾਕਪਿਃ
'ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।