ਤਪਃਸਂਤਾਪਲਬ੍ਧਸ੍ਤੇ ਸੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਸ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਾਣਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਤਪ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜੋ ਧਰਮ ਤੁਸੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵਸਤੂ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ।
ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ਯਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਸਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਾਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਹੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਯਂ ਮਹਾਨ੍
ਤਪ ਨਾਲ ਜੋ ਅਵਧਤਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚ ਦੇਵੋऽਯਂ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਾਨੁषੋ ਰਾਘਵੋ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਥਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਸੁਗਰੀਵ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਰਾਘਵ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਓਗੇ?
ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮੋਪਸਂਹਾਰਮਧਰ੍ਮਫਲਸਂਹਿਤਮ੍। ਤਦੇਵ ਫਲਮਨ੍ਵੇਤਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਨਃ
ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਧਰਮ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਧਰਮ ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਤਾਵਦ੍ ਭਵਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਫਲਮਸ੍ਯਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਸ ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਵਧਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਵਧਂ ਤਥਾ। ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਸਖ੍ਯਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੋਈ ਮਾਰਕਟ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਰਾਮ-ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਸੋਚੋ।
ਕਾਮਂ ਖਲ੍ਵਹਮਪ੍ਯੇਕਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈष ਤੁ ਨ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮੇਣ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਨਿਧੌ। ਉਤ੍ਸਾਦਨਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੀਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਾ
ਰਾਮ ਨੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਅਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਨ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਜਨਃ
ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਂ ਸੀਤੇਤ੍ਯਭਿਜਾਨਾਸਿ ਯੇਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਗृਹੇ। ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਤਿ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਲਙ੍ਕਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੀਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਰਾਤਰੀ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਸੀਤਾਵਿਗ੍ਰਹਰੂਪਿਣਾ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਸਕ੍ਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਾਤ੍ਮਨਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਇਸ ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਹੀ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਬਸ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚ।
ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਾਂ ਰਾਮਕੋਪਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾਮ੍। ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਮਿਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਤੋਲਿਕਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ।
ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍ਹਿਤਾਨ੍। ਭੋਗਾਨ੍ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਲਙ੍ਕਾਂ ਚ ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਾਨਯ
ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਖਜਾਨਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।
ਸਤ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਰਾਮਦਾਸਸ੍ਯ ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸੱਚੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਁ ਲੋਕਾਨ੍ ਸੁਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਭੂਤਾਨ੍ ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍। ਪੁਨਰੇਵ ਤਥਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਗੇषੁ ਚ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇषੁ ਮृਗੇषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ—
ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਕਿਂਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਃ
ਸਿੱਧਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸਮੇਂ—ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਹ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤਵ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਵੈਰ ਕੀਤਾ, ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ—ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਪਾਉਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਜਾ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਲੋਕਤ੍ਰਯਨਾਯਕਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਮਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇ
ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼—ਇਹ ਸਭ, ਜਦ ਰਾਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨੋ ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕੋ ਵਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਨਾਯਕੋ ਵਾ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯੁਧਿ ਰਾਘਵਸ੍ਯ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਜੰਮਿਆ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ, ਮਹਾ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ ਸੌष੍ਠਵੋਪੇਤਮਦੀਨਵਾਦਿਨਃ ਕਪੇਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮੋऽਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ। ਦਸ਼ਾਨਨਃ ਕੋਪਵਿਵृਤ੍ਤਲੋਚਨਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਧਂ ਮਹਾਕਪੇਃ
ਜਦ ਕਪਿ ਨੇ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਾ ਕੇ, ਮਹਾ ਕਪਿ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਦ੍ਵਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਦਸਵਾਂ ਸਿਰਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ ਵਧਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਤਿਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤਤਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪੂਜ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦਗ੍ਰਜਮ੍। ਉਵਾਚ ਹਿਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਰਾਦਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਰੋषਂ ਤ੍ਯਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ। ਵਧਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਰਾਵਰਜ੍ਞਾ ਦੂਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਲੋਕਵृਤ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਤਵ ਚਾਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਕਪੇਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਪਣਮ੍
ਰਾਜਾ, ਕਪਿ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਵਿਰ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਰਾਜਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਪਰਾਵਰਜ੍ਞੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਦਿ ਰੋषੇਣ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋऽਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਮ ਏਵ ਹਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਸਿਰਫ ਥਕਾਵਟ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰਾਸਦ। ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੂਤਦਣ੍ਡੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਇਆ ਕਰ। ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਗਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ।