ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍
ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਦੰਡਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਤੀਜੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸੀਤੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਵੈਦੇਹਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਨਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਾਨੁਜਃ। ऋष੍ਯਮੂਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਚ ਸਂਗਤਃ
ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਹਰਿਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਮृਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਲਿਨਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਾਲੀ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸ ਤੇਨ ਨਿਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਵਾਨਰਃ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸੀਤਾਮਾਰ੍ਗਣੇ ਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ। ਹਰੀਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤਾਂ ਹਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਧਸ਼੍ਚੋਪਰਿ ਚਾਮ੍ਬਰੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ।
ਵੈਨਤੇਯਸਮਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਨਿਲੋਪਮਾਃ। ਅਸਙ੍ਗਗਤਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾ ਹਰਿਵੀਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕੁਝ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ; ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਸਨ।
ਅਹਂ ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ਨਾਮ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਸੁਤਃ। ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਕृਤੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ। ਸੀਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਿਹਾਗਤਃ। ਭ੍ਰਮਤਾ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਗृਹੇ ਤੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਘਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਦृष੍ਟਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸ੍ਤਪਃਕृਤਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪਰਦਾਰਾਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੋਪਰੋਦ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨਹਿ ਧਰ੍ਮਵਿਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਬਹ੍ਵਪਾਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ। ਮੂਲਘਾਤਿषੁ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਖਤਰਨਾਕ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਕਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਮਕੋਪਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਸ਼ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰੇष੍ਵਪਿ
ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਨ ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕੇ।
ਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਰ੍ਥਾਨੁਯਾਯਿ ਚ। ਮਨ੍ਯਸ੍ਵ ਨਰਦੇਵਾਯ ਜਾਨਕੀ ਪ੍ਰਤਿਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹਨ, ਧਰਮਕ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਨੋ। ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ।
ਦृष੍ਟਾ ਹੀਯਂ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਲਬ੍ਧਂ ਯਦਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਕਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛੇषਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਮੈਂ ਦੇਖ ਲਈ ਹੈ; ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਰਾਘਵ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਉਹੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੇਯਂ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ। ਗृਹੇ ਯਾਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਾਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗੀਮ੍
ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸੱਪ।
ਨੇਯਂ ਜਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸਾਸੁਰੈਰਮਰੈਰਪਿ। ਵਿषਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਨਮਿਵੌਜਸਾ
ਇਹ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੈਤ, ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗਿਆ ਖਾਣਾ, ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਚਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਪਃਸਂਤਾਪਲਬ੍ਧਸ੍ਤੇ ਸੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਨ ਸ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਾਣਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਤਪ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜੋ ਧਰਮ ਤੁਸੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵਸਤੂ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ।
ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਪੋਭਿਰ੍ਯਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਸਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਾਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਹੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਯਂ ਮਹਾਨ੍
ਤਪ ਨਾਲ ਜੋ ਅਵਧਤਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚ ਦੇਵੋऽਯਂ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਾਨੁषੋ ਰਾਘਵੋ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਥਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਸੁਗਰੀਵ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ। ਰਾਘਵ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਓਗੇ?
ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮੋਪਸਂਹਾਰਮਧਰ੍ਮਫਲਸਂਹਿਤਮ੍। ਤਦੇਵ ਫਲਮਨ੍ਵੇਤਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਨਃ
ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਧਰਮ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਧਰਮ ਤਾਂ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਫਲਂ ਤਾਵਦ੍ ਭਵਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਫਲਮਸ੍ਯਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਸ ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਵਧਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਵਧਂ ਤਥਾ। ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਸਖ੍ਯਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੋਈ ਮਾਰਕਟ, ਵਾਲੀ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਰਾਮ-ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਭਲਾ ਸੋਚੋ।
ਕਾਮਂ ਖਲ੍ਵਹਮਪ੍ਯੇਕਃ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈष ਤੁ ਨ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮੇਣ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਨਿਧੌ। ਉਤ੍ਸਾਦਨਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੀਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਾ
ਰਾਮ ਨੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਅਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਨ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦਨ੍ਯਃ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਜਨਃ
ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਂ ਸੀਤੇਤ੍ਯਭਿਜਾਨਾਸਿ ਯੇਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਗृਹੇ। ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਤਿ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਲਙ੍ਕਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੀਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਰਾਤਰੀ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।