ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨਾਯਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਪਤ੍ਰਿਣਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਸੁਸਂਤਤਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਸਮਾਨਵੇਗਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਸ ਤਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਨਿਃਸ੍ਵਨਂ ਚ ਮृਦਙ੍ਗਭੇਰੀਪਟਹਸ੍ਵਨਂ ਚ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਘੋषਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਪਾਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਪਟਾਹ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰੇष੍ਵਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ। ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਹਨੁਮਾਨੁਤ੍ਪਪਾਤਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥ ਫੈਲਾਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵੇਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਗ੍ਰਾਹਿ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਐਸਾ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਹਨੂਮਤੋ ਵੇਦ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਨ੍ਤਰਂ ਨ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਤਰਮ੍। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿषਹੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵਸਮਾਨਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ; ਦੋਵੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ ਵਿਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ਰੇष੍ਵਮੋਘੇषੁ ਚ ਸਮ੍ਪਤਤ੍ਸੁ। ਜਗਾਮ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਧਿਸਂਯੋਗਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਣਫੇਲ ਤੀਰ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਤਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੂਨੁ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯੇ। ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪੇਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਥਂ ਨਿਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਕਪਿ ਦੀ ਅਵਧਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਾਂ।
ਤਤਃ ਪੈਤਾਮਹਂ ਵੀਰਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਦਧੇ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਹਰਿਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਅਵਧ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸ ਵਾਨਰਃ। ਅਭਵਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਪਾਤ ਚ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਥ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ ਵਿਗਤਾਲ੍ਪਵੇਗਃ। ਪਿਤਾਮਹਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਃ
ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਰਦਾਨਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਅਸਤਰ ਵੀ ਸੋਚਿਆ।
ਨ ਮੇऽਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਵਿਹਿਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੋ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਯੋਨੇਰਨੁਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਖੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਾ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਤਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਪਿਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ। ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਜ੍ਞਾਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਮ
ਕਪਿ ਨੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਖੁਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਹਿ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਯਂ ਮਮ ਨ ਜਾਯਤੇ। ਪਿਤਾਮਹਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯਾਨਿਲੇਨ ਚ
ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾਮਹ, ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਮਹਨ੍ਮੇ ਗੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਵਾਦਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਪਰੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣਗੇ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ।
ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਕਾਰੀ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਚੇष੍ਟਃ। ਪਰੈਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਾਭਿਗਤੈਰ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਨਨਾਦ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਃ
ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਏ, ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਬਬਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਣਵਲ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਚੀਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਹਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਣੀ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪਰੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵੀਰੈਰਭਿਗਰ੍ਹਣਂ ਚ। ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਮਾਂ ਯਦਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੇਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ: 'ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇ।'
ਸ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਵਲ੍ਕੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਬਨ੍ਧਃ ਸ ਚਾਨ੍ਯਂ ਹਿ ਨ ਬਨ੍ਧਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਬਾਂਧ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਚੀਰਬਦ੍ਧਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵੀਰਃ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਂ ਤਮ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜਗਾਮ ਚਿਨ੍ਤਾ- ਮਨ੍ਯੇਨ ਬਦ੍ਧੋऽਪ੍ਯਨੁਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਅਜੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਮਹਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਗਤਿਰ੍ਵਿਮृष੍ਟਾ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਹਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਸਂਸ਼ਯਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ
ਹਾਏ! ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪਏ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧੈਰ੍ਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਧਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਾਲਮੁष੍ਟਿਭਿਃ। ਸਮੀਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕृष੍ਯਤ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਕਰੂੜ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਕ੍ਤ- ਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁਮਚੀਰਸੂਤ੍ਰੈਃ। ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਸਗਣਾਯ ਰਾਜ੍ਞੇ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬਾਂਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਪਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਨਰ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਂ ਬਦ੍ਧਂ ਕਪਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵਾਪਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੋऽਭ੍ਯੁਪਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੀਰਾਣਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜਜ੍ਞਿਰੇ ਕਥਾਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਦਰੋਂ ਆਇਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਵਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਸਾੜੋ ਜਾਂ ਖਾ ਲਵੋ!' ਉਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਸ ਵਿਚ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਹਸਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਪਾਦਮੂਲੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਚਾਰਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਗृਹਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਂ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘਰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।