ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੋਪਮਤੁਲ੍ਯਵੇਗੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ ਤੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਃ। ਰਥਂ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਸਹ੍ਯਵੇਗਃ ਸਮਾਰੁਰੋਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥੀ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਰਥੇਨਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਚ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਿਵੀਰੋऽਸੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਤਸ਼ਲ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਰਣਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਃ ਸਂਯਤਿ ਜਾਤਹਰ੍षੇ ਰਣਾਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਬਾਣਪਾਣੌ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਲੁषਾ ਬਭੂਵੁ- ਰ੍ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰਾ ਬਹੁਧਾ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਜਦ ਉਹ, ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਃ। ਨਭਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।
ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਂ ਕਪਿਃ। ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਚ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਪੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਧਾ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਤਡਿਦੂਰ੍ਜਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਿਤਰਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮੇਤਾਵਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੌ ਮਹਾਬਲੌ ਤੌ ਰਣਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੌ। ਕਪਿਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਤੇਸ੍ਤਨੂਜਃ ਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵ ਬਦ੍ਧਵੈਰੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ—ਕਪੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਤਃ ਸਂਯਤਿ ਸਮ੍ਮਤਸ੍ਯ। ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਗਂ ਵ੍ਯਹਨਤ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ- ਸ਼੍ਚਚਾਰ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਿਤੁਰਪ੍ਰਮੇਯਃ
ਉਹ ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪੀ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨਾਯਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਪਤ੍ਰਿਣਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਸੁਸਂਤਤਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਸਮਾਨਵੇਗਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਸ ਤਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਨਿਃਸ੍ਵਨਂ ਚ ਮृਦਙ੍ਗਭੇਰੀਪਟਹਸ੍ਵਨਂ ਚ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਘੋषਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਪਾਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਪਟਾਹ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰੇष੍ਵਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ। ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਹਨੁਮਾਨੁਤ੍ਪਪਾਤਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥ ਫੈਲਾਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵੇਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਗ੍ਰਾਹਿ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਐਸਾ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਹਨੂਮਤੋ ਵੇਦ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਨ੍ਤਰਂ ਨ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਤਰਮ੍। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿषਹੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵਸਮਾਨਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ; ਦੋਵੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ ਵਿਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ਰੇष੍ਵਮੋਘੇषੁ ਚ ਸਮ੍ਪਤਤ੍ਸੁ। ਜਗਾਮ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਧਿਸਂਯੋਗਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਣਫੇਲ ਤੀਰ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਤਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੂਨੁ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯੇ। ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪੇਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਥਂ ਨਿਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਕਪਿ ਦੀ ਅਵਧਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਾਂ।
ਤਤਃ ਪੈਤਾਮਹਂ ਵੀਰਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਦਧੇ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਹਰਿਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਅਵਧ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸ ਵਾਨਰਃ। ਅਭਵਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਪਾਤ ਚ ਮਹੀਤਲੇ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਥ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ ਵਿਗਤਾਲ੍ਪਵੇਗਃ। ਪਿਤਾਮਹਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਃ
ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਰਦਾਨਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਅਸਤਰ ਵੀ ਸੋਚਿਆ।
ਨ ਮੇऽਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਵਿਹਿਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੋ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਯੋਨੇਰਨੁਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਖੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਾ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਤਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਪਿਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ। ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਜ੍ਞਾਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਮ
ਕਪਿ ਨੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਖੁਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਹਿ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਯਂ ਮਮ ਨ ਜਾਯਤੇ। ਪਿਤਾਮਹਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯਾਨਿਲੇਨ ਚ
ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾਮਹ, ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਮਹਨ੍ਮੇ ਗੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਵਾਦਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਪਰੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣਗੇ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ।
ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਕਾਰੀ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਚੇष੍ਟਃ। ਪਰੈਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਾਭਿਗਤੈਰ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਨਨਾਦ ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਃ
ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਏ, ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਬਬਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਣਵਲ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਚੀਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਹਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਣੀ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪਰੈਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵੀਰੈਰਭਿਗਰ੍ਹਣਂ ਚ। ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਮਾਂ ਯਦਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯੇਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਸਹਿ ਲਈਆਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ: 'ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇ।'