ਬਲਾਨਿ ਸੁਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਸਾਸ਼੍ਵਨਾਗਰਥਾਨਿ ਚ। ਸਹੋਦਰਸ੍ਤੇ ਦਯਿਤਃ ਕੁਮਾਰੋऽਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੂਦਿਤਃ। ਨ ਤੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਮੇ ਸਾਰੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨ
ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਕਸ਼ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਮਹਦ੍ ਬਲਂ ਕਪੇਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਚ। ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਰਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੇਗਂ ਸ੍ਵਬਲਾਨੁਰੂਪਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ।
ਬਲਾਵਮਰ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਨਿਕृष੍ਟੇ ਯਥਾ ਗਤੇ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਤ੍ਰੌ। ਤਥਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਬਲਂ ਪਰਂ ਚ ਸਮਾਰਭਸ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਠੰਡੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰ, ਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਨ ਵੀਰ ਸੇਨਾ ਗਣਸ਼ੋ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਨ ਵਜ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿਸ਼ਾਲਸਾਰਮ੍। ਨ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਗਤਿਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨ ਚਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਃ ਕਰਣੇਨ ਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਫੌਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ; ਵਾਯੂ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਮੇਵਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਾਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ। ਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁषੋऽਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਰਭਸ੍ਵ
ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਅਜੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਨ ਖਲ੍ਵਿਯਂ ਮਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਯਂ ਚ ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਤਿਰ੍ਮਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੋਚਿਆ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵੈਸ਼ਾਰਦ੍ਯਮਰਿਂਦਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਾਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯੋ ਰਣੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਚਕਾਰ ਭਰ੍ਤਾਰਮਤਿਤ੍ਵਰੇਣ ਰਣਾਯ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਕਾਬਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਗਣੈਰਿष੍ਟੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ। ਯੁਦ੍ਧੋਦ੍ਧਤਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਜੰਗ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਦ੍ਮਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੋਪਮਤੁਲ੍ਯਵੇਗੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ ਤੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਃ। ਰਥਂ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਸਹ੍ਯਵੇਗਃ ਸਮਾਰੁਰੋਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥੀ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਰਥੇਨਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਚ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਿਵੀਰੋऽਸੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਤਸ਼ਲ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਰਣਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਃ ਸਂਯਤਿ ਜਾਤਹਰ੍षੇ ਰਣਾਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਬਾਣਪਾਣੌ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਲੁषਾ ਬਭੂਵੁ- ਰ੍ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰਾ ਬਹੁਧਾ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਜਦ ਉਹ, ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਃ। ਨਭਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।
ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਂ ਕਪਿਃ। ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਚ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਪੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਧਾ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਤਡਿਦੂਰ੍ਜਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਿਤਰਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮੇਤਾਵਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੌ ਮਹਾਬਲੌ ਤੌ ਰਣਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੌ। ਕਪਿਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਤੇਸ੍ਤਨੂਜਃ ਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵ ਬਦ੍ਧਵੈਰੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ—ਕਪੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਤਃ ਸਂਯਤਿ ਸਮ੍ਮਤਸ੍ਯ। ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਗਂ ਵ੍ਯਹਨਤ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ- ਸ਼੍ਚਚਾਰ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਿਤੁਰਪ੍ਰਮੇਯਃ
ਉਹ ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪੀ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨਾਯਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਪਤ੍ਰਿਣਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ ਸੁਸਂਤਤਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਸਮਾਨਵੇਗਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਸ ਤਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਨਿਃਸ੍ਵਨਂ ਚ ਮृਦਙ੍ਗਭੇਰੀਪਟਹਸ੍ਵਨਂ ਚ। ਵਿਕृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਘੋषਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਪਾਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਪਟਾਹ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰੇष੍ਵਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਵੱਡਾ ਕਪਿ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਰਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ। ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਹਨੁਮਾਨੁਤ੍ਪਪਾਤਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥ ਫੈਲਾਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵੇਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਰਣਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦੌ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਗ੍ਰਾਹਿ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਐਸਾ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਹਨੂਮਤੋ ਵੇਦ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਨ੍ਤਰਂ ਨ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਤਰਮ੍। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿषਹੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵਸਮਾਨਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ; ਦੋਵੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ ਵਿਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ਰੇष੍ਵਮੋਘੇषੁ ਚ ਸਮ੍ਪਤਤ੍ਸੁ। ਜਗਾਮ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਧਿਸਂਯੋਗਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਣਫੇਲ ਤੀਰ ਲਗਾਤਾਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਤਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੂਨੁ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਰਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯੇ। ਅਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪੇਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਥਂ ਨਿਗਚ੍ਛੇਦਿਤਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਕਪਿ ਦੀ ਅਵਧਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਾਂ।
ਤਤਃ ਪੈਤਾਮਹਂ ਵੀਰਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਦਧੇ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਹਰਿਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਅਵਧ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ।