ਸ ਭਗ੍ਨਬਾਹੂਰੁਕਟੀਪਯੋਧਰਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਨਸृਙ੍ਨਿਰ੍ਮਥਿਤਾਸ੍ਥਿਲੋਚਨਃ। ਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਸਂਧਿਃ ਪ੍ਰਵਿਕੀਰ੍ਣਬਨ੍ਧਨੋ ਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਾਯੁਸੁਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ, ਰਾਣ, ਕਮਰ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਖੁਲ ਗਏ, ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਕਪਿਰ੍ਭੂਮਿਤਲੇ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਤਂ ਚਕਾਰ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਤੇਰ੍ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਰੈਃ ਸਮਾਗਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸਯਕ੍ਸ਼ਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਸੁਰੈਸ਼੍ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਭृਸ਼ਜਾਤਵਿਸ੍ਮਯੈ- ਰ੍ਹਤੇ ਕੁਮਾਰੇ ਸ ਕਪਿਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵ, ਭੂਤ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਵਜ੍ਰਿਸੁਤੋਪਮਂ ਰਣੇ ਕੁਮਾਰਮਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਪਮੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਦੇਵ ਵੀਰੋऽਭਿਜਗਾਮ ਤੋਰਣਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕਾਲ ਇਵ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਕਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਤੁਰੰਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਚਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਤਾਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਹਤੇ ਕੁਮਾਰੇ। ਮਨਃ ਸਮਾਧਾਯ ਸ ਦੇਵਕਲ੍ਪਂ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸਰੋषਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਅਕਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਦਸ੍ਤ੍ਰਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਸੁਰਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ, ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਂਯੁਗੇ ਨ ਗਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਾਭਿਗੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਪਸਾ ਚਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਦੇਸ਼ਕਾਲਪ੍ਰਧਾਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਤਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਦੇਸ਼-ਕਾਲ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋ ਕੇ, ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਮਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਕਾਰ੍ਯਂ ਮਤਿਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਣੇ। ਨ ਸੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਸਂਗ੍ਰਹੇषੁ ਨ ਵੇਦ ਯਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਬਲਂ ਚ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਤਿੰਨ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਮਮਾਨੁਰੂਪਂ ਤਪਸੋ ਬਲਂ ਚ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣਾਵਮਰ੍ਦੇ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰਾ ਤਪ, ਬਲ, ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਮੇਰੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਲਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਨਿਸਚਿਤ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ, ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨਿਹਤਾਃ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਮਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਕੀੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਅਤੇ ਅਮਾਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਜ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਬਲਾਨਿ ਸੁਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਸਾਸ਼੍ਵਨਾਗਰਥਾਨਿ ਚ। ਸਹੋਦਰਸ੍ਤੇ ਦਯਿਤਃ ਕੁਮਾਰੋऽਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੂਦਿਤਃ। ਨ ਤੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਮੇ ਸਾਰੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨ
ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਕਸ਼ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਮਹਦ੍ ਬਲਂ ਕਪੇਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਚ। ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਰਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੇਗਂ ਸ੍ਵਬਲਾਨੁਰੂਪਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ।
ਬਲਾਵਮਰ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਨਿਕृष੍ਟੇ ਯਥਾ ਗਤੇ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਤ੍ਰੌ। ਤਥਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਬਲਂ ਪਰਂ ਚ ਸਮਾਰਭਸ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਠੰਡੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰ, ਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਨ ਵੀਰ ਸੇਨਾ ਗਣਸ਼ੋ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਨ ਵਜ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿਸ਼ਾਲਸਾਰਮ੍। ਨ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਗਤਿਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨ ਚਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਃ ਕਰਣੇਨ ਹਨ੍ਤੁਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਫੌਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ; ਵਾਯੂ ਦੀ ਚਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਮੇਵਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਾਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ। ਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁषੋऽਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਰਭਸ੍ਵ
ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਅਜੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਨ ਖਲ੍ਵਿਯਂ ਮਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਯਂ ਚ ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਮਤਿਰ੍ਮਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸੋਚਿਆ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵੈਸ਼ਾਰਦ੍ਯਮਰਿਂਦਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਾਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯੋ ਰਣੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਚਕਾਰ ਭਰ੍ਤਾਰਮਤਿਤ੍ਵਰੇਣ ਰਣਾਯ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਕਾਬਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਗਣੈਰਿष੍ਟੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ। ਯੁਦ੍ਧੋਦ੍ਧਤਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਜੰਗ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਦ੍ਮਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜੋਪਮਤੁਲ੍ਯਵੇਗੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸ ਤੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਃ। ਰਥਂ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਸਹ੍ਯਵੇਗਃ ਸਮਾਰੁਰੋਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਰਥੀ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਰਥੇਨਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਰਥ ਸਵਾਰ, ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਸ੍ਯ ਚ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹਰਿਵੀਰੋऽਸੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਤਸ਼ਲ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਰਣਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਃ ਸਂਯਤਿ ਜਾਤਹਰ੍षੇ ਰਣਾਯ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਬਾਣਪਾਣੌ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਲੁषਾ ਬਭੂਵੁ- ਰ੍ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰਾ ਬਹੁਧਾ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਜਦ ਉਹ, ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਃ। ਨਭਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾ ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।
ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਂ ਕਪਿਃ। ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਚ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਪੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਧਾ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਤਡਿਦੂਰ੍ਜਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਿਤਰਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮੇਤਾਵਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੌ ਮਹਾਬਲੌ ਤੌ ਰਣਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੌ। ਕਪਿਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਤੇਸ੍ਤਨੂਜਃ ਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿਵ ਬਦ੍ਧਵੈਰੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ—ਕਪੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਤਃ ਸਂਯਤਿ ਸਮ੍ਮਤਸ੍ਯ। ਸ਼ਰਪ੍ਰਵੇਗਂ ਵ੍ਯਹਨਤ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ- ਸ਼੍ਚਚਾਰ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਿਤੁਰਪ੍ਰਮੇਯਃ
ਉਹ ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪੀ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।