ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸਮਤੇਜਸਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਵੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਥਾਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੋਪਹਿਤਾ ਬਲੈਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਹਰੇਕ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰਸ਼੍ਮਿਮਨ੍ਤਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜੋਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਤੋਰਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਮਹਾਮਤਿਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਕਲ, ਜੋਸ਼, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਯਸਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਸਿਤਾਃ ਪੀਤਮੁਖਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭਾ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਧਰ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕਦਾਰ, ਸਲੇਟੀ ਤੇ ਪੀਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਾਨਰਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਨਦਨ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਨਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰੋ ਵੀਰਃ ਸਰਥਃ ਸਜ੍ਜਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਕਿਰਨ੍ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਨੈਕੈਰਭਿਪੇਦੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਧਰ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਕਪਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षਿਣਮ੍। ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤਂ ਪਯੋਦਾਨ੍ਤੇ ਪਯੋਦਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਕਾਰ ਨਿਨਦਂ ਭੂਯੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਦੁਰਧਰ ਦੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਸ ਦੂਰਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਰਥੇ ਹਰਿਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰਾਸ਼ਿਰ੍ਗਿਰਾਵਿਵ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਦੂਰੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ, ਦੁਰਧਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਡਿੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ ਮਥਿਤਾष੍ਟਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਂ ਭਗ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ਕੂਬਰਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਦੁਰ੍ਧਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਧੁਰਾ ਤੇ ਪੋਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਧਰ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਤਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਤੌ ਜਾਤਰੋषੌ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਵੁਤ੍ਪੇਤਤੁਰਰਿਂਦਮੌ
ਦੁਰਧਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਤੇ ਯੂਪਾਕਸ਼, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਡ ਪਏ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤੋ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ। ਮੁਦ੍ਗਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਹਤਃ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਦਾ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗਵਤੋਰ੍ਵੇਗਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਪੁਨਰ੍ਭੂਮੌ ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਰਨ।
ਸ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਵੀਰੌ ਜਘਾਨ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਹਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਣ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾ। ਅਭਿਪੇਦੇ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਘਸੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਘਸਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਧਿਆ।
ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਕਤਃ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਭਾਸਕਰਣ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਘਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੋਥਯਤ੍। ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਨੁਕਦਾਰ ਪੱਟੀਸ਼ ਨਾਲ ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਭਾਸਕਰਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰਸृਗ੍ਦਿਗ੍ਧਤਨੂਰੁਹਃ। ਅਭਵਦ੍ ਵਾਨਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਆਈਆਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਮृਗਵ੍ਯਾਲਪਾਦਪਮ੍। ਜਘਾਨ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਸੁਨਿष੍ਪਿष੍ਟੌ ਤਿਲਸ਼ਸ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਵਸਨ੍ਨੇषੁ ਸੇਨਾਪਤਿषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ। ਬਲਂ ਤਦਵਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੰਜ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵੈਰਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਗਜੈਰ੍ਨਾਗਾਨ੍ ਯੋਧੈਰ੍ਯੋਧਾਨ੍ ਰਥੈ ਰਥਾਨ੍। ਸ ਕਪਿਰ੍ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਹਯੈਰ੍ਨਾਗੈਸ੍ਤੁਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥੈਃ। ਹਤੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੂਮੀ ਰੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਅਤੇ ਮਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਪਿਸ੍ਤਾਨ੍ ਧ੍ਵਜਿਨੀਪਤੀਨ੍ ਰਣੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍ ਸਬਲਾਨ੍ ਸਵਾਹਨਾਨ੍। ਤਥੈਵ ਵੀਰਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤੋਰਣਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕਾਲ ਇਵ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੋਰਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚਲੋ, ਸਤਚਤਵਾਰੀਸਵਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੇਨਾਪਤੀਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਪਿਤਾਨ੍ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਨੁਚਰਾਨ੍ ਸਵਾਹਨਾਨ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਮਰੋਦ੍ਧਤੋਨ੍ਮੁਖਂ ਕੁਮਾਰਮਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਮੈਕ੍ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਪਣਸਮ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਸਮੁਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਸਦਸ੍ਯੁਦੀਰਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਹਵਿषੇਵ ਪਾਵਕਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਕਸ਼ ਕੁਮਾਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਪੰਡਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਵਨ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਬਾਲਦਿਵਾਕਰਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਜਾਲਸਂਤਤਮ੍। ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਹਾਹਰਿਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਵਾਨਰ ਵੱਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਪਃਸਂਗ੍ਰਹਸਂਚਯਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਜਾਲਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਪਤਾਕਿਨਂ ਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਧ੍ਵਜਂ ਮਨੋਜਵਾष੍ਟਾਸ਼੍ਵਵਰੈਃ ਸੁਯੋਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਝੰਡਾ, ਤੇ ਆਠ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਰਾਸੁਰਾਧृष੍ਯਮਸਙ੍ਗਚਾਰਿਣਂ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਵ੍ਯੋਮਚਰਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍। ਸਤੂਣਮष੍ਟਾਸਿਨਿਬਦ੍ਧਬਨ੍ਧੁਰਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਵੇਸ਼ਿਤਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਆਠ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।