ਭਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾ ਸृष੍ਟਮਸ੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਸਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦੇਵਾਸੁਰਮਹਰ੍षਯਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾ ਸਹ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਤੈਰਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਰੂਰ ਕੋਈ ਚਲ ਚਲ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ।
ਤਦੇਵ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਾਤ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ — ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਓ।
ਸਵਾਜਿਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸ ਕਪਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਨਾਵਮਨ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰ੍ਧੀਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੋ; ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕੋ।
ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਹਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਵਿਪੁਲਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਾਲੀ ਚ ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਵੇਖੇ ਹਨ — ਵਾਲੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਮਬਵਾਨ।
ਨੀਲਃ ਸੇਨਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾਦਯਃ। ਨੈਵ ਤੇषਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭੀਮਾ ਨ ਤੇਜੋ ਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਨੀਲ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਦ ਆਦਿ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇਜ਼, ਚਮਕ ਜਾਂ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਤਿਰ੍ਨ ਬਲੋਤ੍ਸਾਹੋ ਨ ਰੂਪਪਰਿਕਲ੍ਪਨਮ੍। ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਕਪਿਰੂਪਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ, ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਰੂਪ ਦੀ ਵਧੀਆ ਬਣਾਵਟ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਮਹਦਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਃ। ਕਾਮਂ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕਰੋ; ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਭਵਤਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਤਥਾਪਿ ਤੁ ਨਯਜ੍ਞੇਨ ਜਯਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾ ਰਣੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਆਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯੁਦ੍ਧਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਚਞ੍ਚਲਾ। ਤੇ ਸ੍ਵਾਮਿਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸਮਤੇਜਸਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਵੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਥਾਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੋਪਹਿਤਾ ਬਲੈਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਹਰੇਕ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰਸ਼੍ਮਿਮਨ੍ਤਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜੋਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਤੋਰਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਮਹਾਮਤਿਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਕਲ, ਜੋਸ਼, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਯਸਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਸਿਤਾਃ ਪੀਤਮੁਖਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭਾ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਧਰ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕਦਾਰ, ਸਲੇਟੀ ਤੇ ਪੀਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਾਨਰਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਨਦਨ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਨਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰੋ ਵੀਰਃ ਸਰਥਃ ਸਜ੍ਜਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਕਿਰਨ੍ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਨੈਕੈਰਭਿਪੇਦੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਧਰ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਕਪਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षਿਣਮ੍। ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤਂ ਪਯੋਦਾਨ੍ਤੇ ਪਯੋਦਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਕਾਰ ਨਿਨਦਂ ਭੂਯੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਦੁਰਧਰ ਦੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਸ ਦੂਰਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਰਥੇ ਹਰਿਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰਾਸ਼ਿਰ੍ਗਿਰਾਵਿਵ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਦੂਰੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ, ਦੁਰਧਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਡਿੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ ਮਥਿਤਾष੍ਟਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਂ ਭਗ੍ਨਾਕ੍ਸ਼ਕੂਬਰਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਦੁਰ੍ਧਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਧੁਰਾ ਤੇ ਪੋਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਧਰ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਤਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ। ਤੌ ਜਾਤਰੋषੌ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਵੁਤ੍ਪੇਤਤੁਰਰਿਂਦਮੌ
ਦੁਰਧਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਤੇ ਯੂਪਾਕਸ਼, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਡ ਪਏ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤੋ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ। ਮੁਦ੍ਗਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਹਤਃ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਦਾ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਯੋਰ੍ਵੇਗਵਤੋਰ੍ਵੇਗਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਪੁਨਰ੍ਭੂਮੌ ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਰਨ।
ਸ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਵੀਰੌ ਜਘਾਨ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਹਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਣ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾ। ਅਭਿਪੇਦੇ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਘਸੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਘਸਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਧਿਆ।
ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਕਤਃ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਭਾਸਕਰਣ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਾਨਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਘਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੋਥਯਤ੍। ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੇ ਨੁਕਦਾਰ ਪੱਟੀਸ਼ ਨਾਲ ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਭਾਸਕਰਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰਸृਗ੍ਦਿਗ੍ਧਤਨੂਰੁਹਃ। ਅਭਵਦ੍ ਵਾਨਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੋਟਾਂ ਆਈਆਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਮृਗਵ੍ਯਾਲਪਾਦਪਮ੍। ਜਘਾਨ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਸੁਨਿष੍ਪਿष੍ਟੌ ਤਿਲਸ਼ਸ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।