ਸ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਸ਼੍ਚਣ੍ਡਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਕਪਿਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰਨ੍ਯੈਃ ਪੁਨਰੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈ- ਸ੍ਤਦੇਵ ਵੀਰੋऽਭਿਜਗਾਮ ਤੋਰਣਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ।। ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜ-ਚਾਲੀਹਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇ-ਚਾਲੀਹਵਾਂ ਸਰਗ।
ਹਤਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸੁਤਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਵਣਃ ਸਂਵृਤਾਕਾਰਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਸ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਪ੍ਰਘਸਂ ਭਾਸਕਰ੍ਣਂ ਚ ਪਞ੍ਚ ਸੇਨਾਗ੍ਰਨਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਯੂਪਾਖ, ਦੁਰਧਰ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰਨਾ — ਪੰਜ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ — ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵੀਰਾਨ੍ ਨਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍। ਹਨੂਮਦ੍ਗ੍ਰਹਣੇऽਵ੍ਯਗ੍ਰਾਨ੍ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਨ੍ ਯੁਧਿ
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਸੂਰਮੇ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਤ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ। ਸਵਾਜਿਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸ ਕਪਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੋ।
ਯਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਲੁ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨਾਲਯਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਚਾਪਿ ਸਮਾਧੇਯਂ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਵਿਰੋਧਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਓ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤਂ ਕਪਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਤਿ ਤਰ੍ਕਯਨ੍। ਸਰ੍ਵਥਾ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ ਭੂਤਂ ਮਹਾਬਲਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਹੈ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਾਨਰੋऽਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਨੈਵਾਹਂ ਤਂ ਕਪਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਥੇਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਾ ਕਥਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਭਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾ ਸृष੍ਟਮਸ੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਤਪੋਬਲਾਤ੍। ਸਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦੇਵਾਸੁਰਮਹਰ੍षਯਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾ ਸਹ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਤੈਰਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਰੂਰ ਕੋਈ ਚਲ ਚਲ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ।
ਤਦੇਵ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਾਤ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ — ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਓ।
ਸਵਾਜਿਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸ ਕਪਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਨਾਵਮਨ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰ੍ਧੀਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੋ; ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕੋ।
ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਹਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਵਿਪੁਲਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਾਲੀ ਚ ਸਹ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਵੇਖੇ ਹਨ — ਵਾਲੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਮਬਵਾਨ।
ਨੀਲਃ ਸੇਨਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾਦਯਃ। ਨੈਵ ਤੇषਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭੀਮਾ ਨ ਤੇਜੋ ਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਨੀਲ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਦ ਆਦਿ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇਜ਼, ਚਮਕ ਜਾਂ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਤਿਰ੍ਨ ਬਲੋਤ੍ਸਾਹੋ ਨ ਰੂਪਪਰਿਕਲ੍ਪਨਮ੍। ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਕਪਿਰੂਪਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝ, ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਰੂਪ ਦੀ ਵਧੀਆ ਬਣਾਵਟ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ, ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਮਹਦਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਃ। ਕਾਮਂ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਤਨ ਕਰੋ; ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਭਵਤਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਤਥਾਪਿ ਤੁ ਨਯਜ੍ਞੇਨ ਜਯਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾ ਰਣੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਆਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯੁਦ੍ਧਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਚਞ੍ਚਲਾ। ਤੇ ਸ੍ਵਾਮਿਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸਮਤੇਜਸਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਵੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਥਾਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੋਪਹਿਤਾ ਬਲੈਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਹਰੇਕ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰਸ਼੍ਮਿਮਨ੍ਤਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜੋਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਤੋਰਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਮਹਾਮਤਿਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍। ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਕਲ, ਜੋਸ਼, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੌਕਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਯਸਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਸਿਤਾਃ ਪੀਤਮੁਖਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭਾ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਧਰ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕਦਾਰ, ਸਲੇਟੀ ਤੇ ਪੀਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਾਨਰਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਨਦਨ੍ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਨਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰੋ ਵੀਰਃ ਸਰਥਃ ਸਜ੍ਜਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਕਿਰਨ੍ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰ੍ਨੈਕੈਰਭਿਪੇਦੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਧਰ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਕਪਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षਿਣਮ੍। ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤਂ ਪਯੋਦਾਨ੍ਤੇ ਪਯੋਦਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਕਾਰ ਨਿਨਦਂ ਭੂਯੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਦੁਰਧਰ ਦੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਸ ਦੂਰਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰਸ੍ਯ ਰਥੇ ਹਰਿਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰਾਸ਼ਿਰ੍ਗਿਰਾਵਿਵ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਦੂਰੋਂ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ, ਦੁਰਧਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਡਿੱਗਾ।