ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਸ਼ਿਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਬਾਹੂ ਨ ਚ ਜਾਨੁਨੀ । ਨ ਧਨੁਰ੍ਨਰਥੋ ਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨੇषਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਸਿਰ, ਨਾ ਬਾਂਹਾਂ, ਨਾ ਗੋਡੇ ਰਹਿ ਗਏ; ਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜੇ, ਨਾ ਤੀਰ ਉਥੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸ ਹਤਸ੍ਤਰਸਾ ਤੇਨ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਪਾਤ ਨਿਹਤੋ ਭੂਵੌ ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਵਿਭੂषਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਚੂਰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲਿਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਕਿਙ੍ਕਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਰਾਵਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤ ਲੋਚਨਃ
ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰੋषਸਂਵਰ੍ਤਿਤਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਹਤੇ ਮਹਾਬਲੇ । ਅਮਾਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਨਤਿਵੀਰ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚਾਲੀਵਾਂ ਪਾਠ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸੁਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਭਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਹੇਮਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਵਦ੍ਭਿਃ ਪਤਾਕਿਭਿਃ। ਤੋਯਦਸ੍ਵਨਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਗੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਫਰ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਾਨ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਡਿਦ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਫੜਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਖਿੱਚਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ।
ਜਨਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍। ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਸਂਘਰ੍षਾਤ੍ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੋਰਣਸ੍ਥਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸृਜਨ੍ਤੋ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੇ ਰਥਗਰ੍ਜਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾ ਵਿਚੇਰੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ।
ਅਵਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਅਭਵਤ੍ ਸਂਵृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ੈਲਰਾਡਿਵ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਵਞ੍ਚਯਾਮਾਸ ਤੇषਾਮਾਸ਼ੁਚਰਃ ਕਪਿਃ। ਰਥਵੇਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਿਚਰਨ੍ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੈਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ ਧਨੁष੍ਮਦ੍ਭਿਰ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਧਨੁष੍ਮਦ੍ਭਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਮਾਰੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਰਮ੍ਬਰੇ
ਉਹ ਵੀਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਮਾਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਚਕਾਰ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੇਗਂ ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤਲੇਨਾਭਿਹਨਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਾਦੈਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਂਤਪਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਹਨਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਖੈਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਮਮਾਥੋਰਸਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦੂਰੁਭ੍ਯਾਮਪਰਾਨਪਿ। ਕੇਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਕੁਝ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ رانਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ; ਕੁਝ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਵਸਨ੍ ਨੇषੁ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤੇषੁ ਚ। ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਗਮਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ।
ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਸ੍ਵਰਂ ਨਾਗਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਵਾਜਿਨਃ। ਭਗ੍ਨਨੀਡਧ੍ਵਜਚ੍ਛਤ੍ਰੈਰ੍ਭੂਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਣਾਭਵਦ੍ ਰਥੈਃ
ਹਾਥੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਘੋੜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਟੁੱਟੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ੍ਰਵਤਾ ਰੁਧਿਰੇਣਾਥ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪਥਿ। ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਨੈਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਨਨਾਦ ਵਿਕृਤਂ ਤਦਾ
ਰਾਹ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਸ਼੍ਚਣ੍ਡਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਕਪਿਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰਨ੍ਯੈਃ ਪੁਨਰੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈ- ਸ੍ਤਦੇਵ ਵੀਰੋऽਭਿਜਗਾਮ ਤੋਰਣਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ।। ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜ-ਚਾਲੀਹਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇ-ਚਾਲੀਹਵਾਂ ਸਰਗ।
ਹਤਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸੁਤਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਵਣਃ ਸਂਵृਤਾਕਾਰਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਸ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਪ੍ਰਘਸਂ ਭਾਸਕਰ੍ਣਂ ਚ ਪਞ੍ਚ ਸੇਨਾਗ੍ਰਨਾਯਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖ, ਯੂਪਾਖ, ਦੁਰਧਰ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰਨਾ — ਪੰਜ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ — ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵੀਰਾਨ੍ ਨਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍। ਹਨੂਮਦ੍ਗ੍ਰਹਣੇऽਵ੍ਯਗ੍ਰਾਨ੍ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਨ੍ ਯੁਧਿ
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਸੂਰਮੇ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਤ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ। ਸਵਾਜਿਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸ ਕਪਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦਲ-ਬਲ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰੋ।
ਯਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਲੁ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨਾਲਯਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਚਾਪਿ ਸਮਾਧੇਯਂ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਵਿਰੋਧਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਓ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤਂ ਕਪਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਤਿ ਤਰ੍ਕਯਨ੍। ਸਰ੍ਵਥਾ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ ਭੂਤਂ ਮਹਾਬਲਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਹੈ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਾਨਰੋऽਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਨੈਵਾਹਂ ਤਂ ਕਪਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਥੇਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਾ ਕਥਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।