ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਕਰ੍ਣਿਨਾ । ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਰੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੀਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਮ੍ਰਂ ਸ਼ਰੇਣਾਭਿਹਤਂ ਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ਰਦੀਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ਫੁਲ੍ਲਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਕਰਰਸ਼੍ਮਿਨਾ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਅਜੇਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤੇਨ ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੁਖਮ੍ । ਯਥਾਕਾਸ਼ੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸਿਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂੰਹ, ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੇਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਮਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬੂੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਚੁਕੋਪ ਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ । ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿਵਿਪੁਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਵੇਖੀ।
ਤਰਸਾ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ । ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਾਲਂ ਵਿਪੁਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਕਪਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਮਹਾਂਬਲ ਕਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚਲਾਏ।
ਸਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਨਰਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭੁਜੇ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰਿਤਤਨੁਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਮੇਵ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਤਿਵੇਗੋਤਿਵੇਗੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਪਰਿਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੇਰ੍ਮਹੋਰਸਿ
ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹਾ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਸ਼ਿਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਬਾਹੂ ਨ ਚ ਜਾਨੁਨੀ । ਨ ਧਨੁਰ੍ਨਰਥੋ ਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨੇषਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਸਿਰ, ਨਾ ਬਾਂਹਾਂ, ਨਾ ਗੋਡੇ ਰਹਿ ਗਏ; ਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜੇ, ਨਾ ਤੀਰ ਉਥੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸ ਹਤਸ੍ਤਰਸਾ ਤੇਨ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਪਾਤ ਨਿਹਤੋ ਭੂਵੌ ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਵਿਭੂषਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਚੂਰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲਿਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਕਿਙ੍ਕਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਰਾਵਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤ ਲੋਚਨਃ
ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰੋषਸਂਵਰ੍ਤਿਤਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਹਤੇ ਮਹਾਬਲੇ । ਅਮਾਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਨਤਿਵੀਰ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚਾਲੀਵਾਂ ਪਾਠ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸੁਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਭਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਹੇਮਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਵਦ੍ਭਿਃ ਪਤਾਕਿਭਿਃ। ਤੋਯਦਸ੍ਵਨਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਗੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਫਰ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਾਨ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਡਿਦ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਫੜਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਖਿੱਚਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ।
ਜਨਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍। ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਸਂਘਰ੍षਾਤ੍ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੋਰਣਸ੍ਥਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸृਜਨ੍ਤੋ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੇ ਰਥਗਰ੍ਜਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾ ਵਿਚੇਰੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ।
ਅਵਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਅਭਵਤ੍ ਸਂਵृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ੈਲਰਾਡਿਵ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਵਞ੍ਚਯਾਮਾਸ ਤੇषਾਮਾਸ਼ੁਚਰਃ ਕਪਿਃ। ਰਥਵੇਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਿਚਰਨ੍ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੈਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ ਧਨੁष੍ਮਦ੍ਭਿਰ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਧਨੁष੍ਮਦ੍ਭਿਰ੍ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਮਾਰੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਰਮ੍ਬਰੇ
ਉਹ ਵੀਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਮਾਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਚਕਾਰ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੇਗਂ ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤਲੇਨਾਭਿਹਨਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਾਦੈਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਂਤਪਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਹਨਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਖੈਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਮਮਾਥੋਰਸਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦੂਰੁਭ੍ਯਾਮਪਰਾਨਪਿ। ਕੇਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਕੁਝ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ رانਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ; ਕੁਝ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਵਸਨ੍ ਨੇषੁ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤੇषੁ ਚ। ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਗਮਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਈ।
ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਸ੍ਵਰਂ ਨਾਗਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਵਾਜਿਨਃ। ਭਗ੍ਨਨੀਡਧ੍ਵਜਚ੍ਛਤ੍ਰੈਰ੍ਭੂਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਣਾਭਵਦ੍ ਰਥੈਃ
ਹਾਥੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਘੋੜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਟੁੱਟੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ੍ਰਵਤਾ ਰੁਧਿਰੇਣਾਥ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪਥਿ। ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਨੈਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਨਨਾਦ ਵਿਕृਤਂ ਤਦਾ
ਰਾਹ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।