ਈਦृਗ੍ਵਿਧੈਸ੍ਤੁ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵृਤੋ ਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੈਃ। ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਯੁਤੈਰਪਿ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ, ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ—'
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੋ ਨਿषੂਦਨਃ। ਨੇਯਮਸ੍ਤਿ ਪੁਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਨ ਯੂਯਂ ਨ ਚ ਰਾਵਣਃ। ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵੀਰੇਣ ਬਦ੍ਧਂ ਵੈਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਸੁਗਰੀਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਵੇਗਾ; ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਤੁਸੀਂ, ਤੇ ਰਾਵਣ—ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਚੁਕਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੁਵਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਰਚਿਆ।
thumb|ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦਾ ਚੁਵਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਰੁਚਿਰਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਮਹਾਨ੍ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਸਮਰਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਸੀ।
ਧਨੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧਨੁਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਰੁਚਿਰਸਾਯਕਮ੍ । ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਨੋ ਵੇਗੇਨ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ; ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫਾਰਘੋषੇਣ ਧਨੁषੋ ਮਹਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਭਸ਼੍ਚॆਵ ਸਹਸਾ ਸਮਪੂਰ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਰਥੇਨ ਖਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਮਾਗਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੇਗਸਂਪਨ੍ਨੋ ਜਹਰ੍ष ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹਨੂੰ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਂ ਤੋਰਣਵਿਟਙ੍ਕਸ੍ਥਂ ਹਨੁਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍ । ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਤੋਰਣ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਕਰ੍ਣਿਨਾ । ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਰੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੀਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਮ੍ਰਂ ਸ਼ਰੇਣਾਭਿਹਤਂ ਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ਰਦੀਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ਫੁਲ੍ਲਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਕਰਰਸ਼੍ਮਿਨਾ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਅਜੇਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤੇਨ ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੁਖਮ੍ । ਯਥਾਕਾਸ਼ੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸਿਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂੰਹ, ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੇਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਮਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬੂੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਚੁਕੋਪ ਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ । ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿਵਿਪੁਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਵੇਖੀ।
ਤਰਸਾ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ । ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਾਲਂ ਵਿਪੁਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਕਪਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਮਹਾਂਬਲ ਕਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚਲਾਏ।
ਸਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਨਰਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭੁਜੇ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰਿਤਤਨੁਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਮੇਵ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਤਿਵੇਗੋਤਿਵੇਗੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਪਰਿਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੇਰ੍ਮਹੋਰਸਿ
ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹਾ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਵ ਸ਼ਿਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਬਾਹੂ ਨ ਚ ਜਾਨੁਨੀ । ਨ ਧਨੁਰ੍ਨਰਥੋ ਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨੇषਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਸਿਰ, ਨਾ ਬਾਂਹਾਂ, ਨਾ ਗੋਡੇ ਰਹਿ ਗਏ; ਨਾ ਧਨੁਸ਼, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜੇ, ਨਾ ਤੀਰ ਉਥੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸ ਹਤਸ੍ਤਰਸਾ ਤੇਨ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਪਪਾਤ ਨਿਹਤੋ ਭੂਵੌ ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਙ੍ਗਵਿਭੂषਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਚੂਰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲਿਂ ਚ ਨਿਹਤਂ ਕਿਙ੍ਕਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਰਾਵਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤ ਲੋਚਨਃ
ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਰੋषਸਂਵਰ੍ਤਿਤਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਹਤੇ ਮਹਾਬਲੇ । ਅਮਾਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਨਤਿਵੀਰ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚਾਲੀਵਾਂ ਪਾਠ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸੁਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਭਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਹੇਮਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਵਦ੍ਭਿਃ ਪਤਾਕਿਭਿਃ। ਤੋਯਦਸ੍ਵਨਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਾਜਿਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਲਗੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਫਰ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਾਨ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਡਿਦ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਫੜਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਖਿੱਚਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ।
ਜਨਨ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍। ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਸਂਘਰ੍षਾਤ੍ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੋਰਣਸ੍ਥਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।