ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਾਰੁਤਿਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਤੇ ਗਦਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰੁਤਿ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ। ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੋਯਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭੰਵਰ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ ਬਭੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਗਣਃ। ਤਤੋ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟਯਿਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਤੰਭ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਧਾਰਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦਹ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਉਥੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਲ ਵੀ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਮਹਲ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਬਲਿਨਾਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਅਟਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਨਰਾਃ
'ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ।'
ਦਸ਼ਨਾਗਬਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਾਃ। ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
'ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਦਸ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਕੁਝ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਸਨ੍ਤਿ ਚੌਘਬਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਬਲੋਪਮਾਃ। ਅਪ੍ਰਮੇਯਬਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
'ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਅਣਗਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਈਦृਗ੍ਵਿਧੈਸ੍ਤੁ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵृਤੋ ਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੈਃ। ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਯੁਤੈਰਪਿ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ, ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ—'
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੋ ਨਿषੂਦਨਃ। ਨੇਯਮਸ੍ਤਿ ਪੁਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਨ ਯੂਯਂ ਨ ਚ ਰਾਵਣਃ। ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵੀਰੇਣ ਬਦ੍ਧਂ ਵੈਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਸੁਗਰੀਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਵੇਗਾ; ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਤੁਸੀਂ, ਤੇ ਰਾਵਣ—ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਚੁਕਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥ ੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੁਵਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਵਾਲਮੀਕਿ ਨੇ ਰਚਿਆ।
thumb|ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦਾ ਚੁਵਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਰੁਚਿਰਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਮਹਾਨ੍ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਸ਼੍ਚਣ੍ਡਃ ਸਮਰਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਸੀ।
ਧਨੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧਨੁਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਰੁਚਿਰਸਾਯਕਮ੍ । ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਨੋ ਵੇਗੇਨ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ; ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫਾਰਘੋषੇਣ ਧਨੁषੋ ਮਹਤਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਭਸ਼੍ਚॆਵ ਸਹਸਾ ਸਮਪੂਰ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਰਥੇਨ ਖਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਮਾਗਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੇਗਸਂਪਨ੍ਨੋ ਜਹਰ੍ष ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹਨੂੰ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਂ ਤੋਰਣਵਿਟਙ੍ਕਸ੍ਥਂ ਹਨੁਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍ । ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਤੋਰਣ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਦਨੇ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਕਰ੍ਣਿਨਾ । ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਰੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਪੀਸ਼ਵਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਮ੍ਰਂ ਸ਼ਰੇਣਾਭਿਹਤਂ ਮੁਖਮ੍ । ਸ਼ਰਦੀਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ਫੁਲ੍ਲਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਕਰਰਸ਼੍ਮਿਨਾ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਅਜੇਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤੇਨ ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੁਖਮ੍ । ਯਥਾਕਾਸ਼ੇ ਮਹਾਪਦ੍ਮਂ ਸਿਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੂੰਹ, ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੇਹਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਮਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਬੂੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਚੁਕੋਪ ਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ । ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿਵਿਪੁਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਵੇਖੀ।
ਤਰਸਾ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਲਵਦ੍ਬਲੀ । ਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਪਨ੍ਨਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸਾਲਂ ਵਿਪੁਲਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਕਪਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਮਹਾਂਬਲ ਕਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਉਸ 'ਤੇ ਚਲਾਏ।
ਸਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਨਰਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭੁਜੇ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਤੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਪੂਰਿਤਤਨੁਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਮੇਵ ਪਰਿਘਂ ਗृਹ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗਤਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਤਿਵੇਗੋਤਿਵੇਗੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ । ਪਰਿਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੇਰ੍ਮਹੋਰਸਿ
ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹਾ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।