ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦੇਸ਼ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮ੍। ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਸਸਾਦਾਯਸਂ ਭੀਮਂ ਪਰਿਘਂ ਤੋਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਵਿਰਲੇ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦ ਲੈਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਰਿਘਮਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍। ਸਪਨ੍ਨਗਮਿਵਾਦਾਯ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ
ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਚਾਰਾਮ੍ਬਰੇ ਵੀਰਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯਾਨਿਵ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੂਤਿ, ਡੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਤੋਰਣਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਿਹਤਾਨ੍ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਿੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਨਿਹਤਂ ਮਹਾਬਲਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਿੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੁਣਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਨਂ ਭਗ੍ਨਂ ਮਯਾ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਕਿੰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਬਾਗ਼ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਚੈਤਿਆ ਮੰਦਰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਚੈਤਿਆ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਕੂਦ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਬਭੌ ਸ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮੰਦਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮਹਾਂਤੇਜਸਵੀ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਧृष੍ਯ ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਨ੍ਨਤਮ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰੋਪਮੋऽਭਵਤ੍
ਉੱਚਾ ਚੈਤਿਆ ਮੰਦਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਗਮਗਾਊ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਵਿਰਖ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਧृष੍ਟਮਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ। ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਹਂਗਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੈਤ੍ਯਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਕੰਨ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਚੈਤਿਆ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਜ੍ਜਯਤਾਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ! ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਗਰੀਵ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹੇ!
ਦਾਸੋऽਹਂ ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਦਾ ਦਾਸ ਹਾਂ—ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨ ਰਾਵਣਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰਤਃ ਪਾਦਪੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਵਣ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਕਾਯਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਨਨਾਦ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਜਨਯਨ੍ ਭਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਚੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈਤ੍ਯਪਾਲਾਃ ਸ਼ਤਂ ਯਯੁਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਖਡ੍ਗਾਨ੍ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ 'ਤੇ, ਚੈਤਿਆ ਦੇ ਸੌ ਰੱਖਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ—ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ—ਫੜ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਾਰੁਤਿਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਤੇ ਗਦਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰੁਤਿ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ। ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੋਯਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭੰਵਰ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ ਬਭੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਗਣਃ। ਤਤੋ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟਯਿਤ੍ਵਾ ਵੇਗੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਤੰਭ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਧਾਰਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦਹ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਉਥੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਮਹਲ ਵੀ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਮਹਲ ਨੂੰ ਸੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਬਲਿਨਾਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਅਟਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਨਰਾਃ
'ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਹੇਠ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ।'
ਦਸ਼ਨਾਗਬਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਸ਼ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਾਃ। ਕੇਚਿਨ੍ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
'ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਦਸ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਕੁਝ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਸਨ੍ਤਿ ਚੌਘਬਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਬਲੋਪਮਾਃ। ਅਪ੍ਰਮੇਯਬਲਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
'ਕਈਆਂ ਕੋਲ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਅਣਗਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।'