ਜਾਨਕੀਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਵਾ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਅਥਵਾ ਕਃ ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਵ ਤੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਥਕਾਵਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਹੀ ਉਸ ਨੇ ਰੱਖੀ।
ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਯਂ ਸੀਤਾ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਚ ਤੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੀਤਾ ਆਪ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰਰੂਪਸ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦਣ੍ਡਮਾਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸੀਤਾ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਯੇਨ ਵਨਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਨ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਃਪਰਿਗृਹੀਤਾਂ ਤਾਂ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਃ ਸੀਤਾਮਭਿਭਾषੇਤ ਯੋ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਲਕियत ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪਸਂਵਰ੍ਤਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਚਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਦੇ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਹਨੂਮਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਵਿਰਲੇ ਕਿੰਕਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੇषਾਮਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਭਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਿੰਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਮਹੋਦਰਾ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਦ੍ਗ੍ਰਹਣੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਕਪਿਂ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੋਰਣਸ੍ਥਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਪਤਂਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਗਦਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦੈਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਪਾਣਯਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੁਗਦਰ, ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਜਵਲਿਨ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ।
ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਕਾਯੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਪੁਚ੍ਛਮਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਨੁਨਾਦਿਨਾ। ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗਾ ਗਗਨਾਦੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚੇਦਮਘੋषਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਜਯਤ੍ਯਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਲੱਖਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਦਾਸੋऽਹਂ ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਨ ਰਾਵਣਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰਤਃ ਪਾਦਪੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਵਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਨਾਦਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੇऽਭਵਨ੍ ਭਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮੇਘਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਦਿਖਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦੇਸ਼ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮ੍। ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈਰਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਵੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਸਸਾਦਾਯਸਂ ਭੀਮਂ ਪਰਿਘਂ ਤੋਰਣਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀਆਂ ਵਿਰਲੇ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦ ਲੈਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਰਿਘਮਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍। ਸਪਨ੍ਨਗਮਿਵਾਦਾਯ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ
ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਚਾਰਾਮ੍ਬਰੇ ਵੀਰਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯਾਨਿਵ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੂਤਿ, ਡੰਡਾ ਫੜ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਤੋਰਣਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਿਹਤਾਨ੍ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਿੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਨਿਹਤਂ ਮਹਾਬਲਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਿੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੁਣਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਨਂ ਭਗ੍ਨਂ ਮਯਾ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਕਿੰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਬਾਗ਼ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਚੈਤਿਆ ਮੰਦਰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਚੈਤਿਆ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਕੂਦ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।