ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਾਣਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਸਹਾਰਾ?
ਯੂਯਮੇਵਾਸ੍ਯ ਜਾਨੀਤ ਯੋऽਯਂ ਯਦ੍ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਅਹਿਰੇਵ ਹ੍ਯਹੇਃ ਪਾਦਾਨ੍ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸੱਪ ਦੇ ਪੈਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਤਿਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਨੈਵ ਜਾਨਾਮਿ ਕੋ ਹ੍ਯਯਮ੍। ਵੇਦ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੇਵੈਨਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਰਾਵਣਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਵਿਰੂਪਂ ਵਾਨਰਂ ਭੀਮਂ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਿषੁਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਅੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਦਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਨ੍ ਭੀਮਵਪੁਃ ਕਪਿਃ। ਸੀਤਯਾ ਕृਤਸਂਵਾਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਣਗਣਤ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਂ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਹਰਿਂ ਹਰਿਣਲੋਚਨਾ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਬਹੁਧਾ ਪृष੍ਟਾ ਨਿਵੇਦਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਬੰਦਰ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਦੱਸਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਦੂਤੋ ਦੂਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਾਨ੍ਵੇषਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨੈਵਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪੇਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਮ੍
ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਖ-ਵਨ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਸ੍ਤੇਨ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਸ ਤੇਨ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਜੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਈ।
ਜਾਨਕੀਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਵਾ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਅਥਵਾ ਕਃ ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਵ ਤੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਥਕਾਵਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਹੀ ਉਸ ਨੇ ਰੱਖੀ।
ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਯਂ ਸੀਤਾ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਚ ਤੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੀਤਾ ਆਪ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰਰੂਪਸ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦਣ੍ਡਮਾਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸੀਤਾ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਯੇਨ ਵਨਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਨ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਃਪਰਿਗृਹੀਤਾਂ ਤਾਂ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਃ ਸੀਤਾਮਭਿਭਾषੇਤ ਯੋ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਲਕियत ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪਸਂਵਰ੍ਤਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਚਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਦੇ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਹਨੂਮਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਵਿਰਲੇ ਕਿੰਕਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੇषਾਮਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਭਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਿੰਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਮਹੋਦਰਾ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਦ੍ਗ੍ਰਹਣੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਕਪਿਂ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੋਰਣਸ੍ਥਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਪਤਂਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਗਦਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦੈਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਪਾਣਯਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੁਗਦਰ, ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਜਵਲਿਨ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ।
ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਕਾਯੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਪੁਚ੍ਛਮਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਨੁਨਾਦਿਨਾ। ਪੇਤੁਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗਾ ਗਗਨਾਦੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚੇਦਮਘੋषਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਜਯਤ੍ਯਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਲੱਖਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਦਾਸੋऽਹਂ ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਨ ਰਾਵਣਸਹਸ੍ਰਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰਤਃ ਪਾਦਪੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਵਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਨਾਦਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤੇऽਭਵਨ੍ ਭਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮੇਘਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਦਿਖਿਆ।