ਲਤਾਗृਹੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗृਹੈਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਤੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਲੈਰ੍ਮृਗੈਰਾਰ੍ਤਰਵੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸ਼ਿਲਾਗृਹੈਰੁਨ੍ਮਥਿਤੈਸ੍ਤਥਾ ਗृਹੈਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟਰੂਪਂ ਤਦਭੂਨ੍ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸੁੰਦਰ ਘਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਆਪਣੀ ਪਹਚਾਣ ਗੁਆ ਬੈਠਾ।
ਸਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਸ਼ੋਕਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨਾ ਵਨਸ੍ਥਲੀ ਸ਼ੋਕਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨਾ। ਜਾਤਾ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਪ੍ਰਮਦਾਵਨਸ੍ਯ ਕਪੇਰ੍ਬਲਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਸ੍ਯ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਸਨ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਰਾਮ-ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਤੀਪਤੇਰ੍ਮਹਾਨ੍ ਮਹਦ੍ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਮਨਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰੇਕੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਂਸ੍ਤੋਰਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੋਰਣ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਿਆਲੀਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਭਙ੍ਗਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਬਭੂਵੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਧੁਨ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਗਤਾਯਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਤਦ੍ ਵਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭਗ੍ਨਂ ਤਂ ਚ ਵੀਰਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਜਦ ਨੀਂਦ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਬਾਗ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਾਂਦਰ ਯੋਧਾ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਡਰ ਗਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਮਤਿਕਾਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਾਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵਾਯਂ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਃ। ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਨੇਨ ਸਂਵਾਦਃ ਕृਤ ਇਤ੍ਯੁਤ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ?
ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾ ਭੂਤ੍ਤੇ ਸੁਭਗੇ ਭਯਮ੍। ਸਂਵਾਦਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਕृਤਵਾਨਯਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰ ਨਾ, ਸੁਭਾਗਨ। ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ?
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਾਣਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਸਹਾਰਾ?
ਯੂਯਮੇਵਾਸ੍ਯ ਜਾਨੀਤ ਯੋऽਯਂ ਯਦ੍ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਅਹਿਰੇਵ ਹ੍ਯਹੇਃ ਪਾਦਾਨ੍ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸੱਪ ਦੇ ਪੈਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਤਿਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਨੈਵ ਜਾਨਾਮਿ ਕੋ ਹ੍ਯਯਮ੍। ਵੇਦ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੇਵੈਨਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਰਾਵਣਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਵਿਰੂਪਂ ਵਾਨਰਂ ਭੀਮਂ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਿषੁਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਅੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਦਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਨ੍ ਭੀਮਵਪੁਃ ਕਪਿਃ। ਸੀਤਯਾ ਕृਤਸਂਵਾਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਣਗਣਤ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਂ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਹਰਿਂ ਹਰਿਣਲੋਚਨਾ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਬਹੁਧਾ ਪृष੍ਟਾ ਨਿਵੇਦਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਬੰਦਰ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਦੱਸਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਦੂਤੋ ਦੂਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਾਨ੍ਵੇषਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨੈਵਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪੇਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਮ੍
ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਖ-ਵਨ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਸ੍ਤੇਨ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਸ ਤੇਨ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਜੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਈ।
ਜਾਨਕੀਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਵਾ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਅਥਵਾ ਕਃ ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਵ ਤੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਥਕਾਵਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਹੀ ਉਸ ਨੇ ਰੱਖੀ।
ਚਾਰੁਪਲ੍ਲਵਪਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਯਂ ਸੀਤਾ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਚ ਤੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੀਤਾ ਆਪ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯੋਗ੍ਰਰੂਪਸ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦਣ੍ਡਮਾਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸੀਤਾ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਯੇਨ ਵਨਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਨ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਃਪਰਿਗृਹੀਤਾਂ ਤਾਂ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਃ ਸੀਤਾਮਭਿਭਾषੇਤ ਯੋ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਲਕियत ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਚਿਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪਸਂਵਰ੍ਤਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਦੀਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦੀਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਚਿषਃ ਸ੍ਨੇਹਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਲ ਦੇ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਹਨੂਮਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਵਿਰਲੇ ਕਿੰਕਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੇषਾਮਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਭਵਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਕਿੰਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਮਹੋਦਰਾ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਦ੍ਗ੍ਰਹਣੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਕਪਿਂ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੋਰਣਸ੍ਥਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਪਤਂਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।