ਤਤਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਦਸ਼ਾਨਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਂ ਸਬਲਂ ਸਯਾਯਿਨਮ੍। ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮਤਂ ਬਲਂ ਚ ਸੁਖੇਨ ਮਤ੍ਵਾਹਮਿਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜੇ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।
ਇਦਮਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਨਂ ਨੇਤ੍ਰਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਬਾਗ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਵਨਮਿਵਾਨਲਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਗ੍ਨੇ ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ; ਜਦ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਹਤ੍ਸਾਸ਼੍ਵਮਹਾਰਥਦ੍ਵਿਪਂ ਬਲਂ ਸਮਾਨੇष੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਕਾਲਾਯਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਯੁਧਂ ਤਤੋ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਹੜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਚ ਤੈਃ ਸਂਯਤਿ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਭਙ੍ਗਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਂ ਬਲਂ ਸੁਖਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਲਯਮ੍
ਤੇ ਮੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਮਾਰੁਤਵਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਊਰੁਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਮਥਾਰਭਤ੍
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੀਆਂ رانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਬਭਞ੍ਜ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਮ੍। ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਜਸਮਾਘੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਥਿਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯੈਃ। ਚੂਰ੍ਣਿਤੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਾਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਬਾਗ, ਜਿਸਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਿਸ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਸ਼ਕੁਨ੍ਤਵਿਰੁਤੈਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ਼ਯੈਃ। ਤਾਮ੍ਰੈਃ ਕਿਸਲਯੈਃ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤੈਃ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਥੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਬਭੌ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦਾਵਾਨਲਹਤਂ ਯਥਾ। ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਵਰਣਾ ਰੇਜੁਰ੍ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਇਵ ਤਾ ਲਤਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਲਾਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲਤਾਗृਹੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗृਹੈਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਤੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਲੈਰ੍ਮृਗੈਰਾਰ੍ਤਰਵੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸ਼ਿਲਾਗृਹੈਰੁਨ੍ਮਥਿਤੈਸ੍ਤਥਾ ਗृਹੈਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟਰੂਪਂ ਤਦਭੂਨ੍ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਸੁੰਦਰ ਘਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਆਪਣੀ ਪਹਚਾਣ ਗੁਆ ਬੈਠਾ।
ਸਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਸ਼ੋਕਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨਾ ਵਨਸ੍ਥਲੀ ਸ਼ੋਕਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨਾ। ਜਾਤਾ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਪ੍ਰਮਦਾਵਨਸ੍ਯ ਕਪੇਰ੍ਬਲਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਸ੍ਯ
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਸਨ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਰਾਮ-ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਤੀਪਤੇਰ੍ਮਹਾਨ੍ ਮਹਦ੍ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਮਨਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰੇਕੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਂਸ੍ਤੋਰਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੋਰਣ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਿਆਲੀਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਭਙ੍ਗਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਬਭੂਵੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਧੁਨ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਗਤਾਯਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਤਦ੍ ਵਨਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭਗ੍ਨਂ ਤਂ ਚ ਵੀਰਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਜਦ ਨੀਂਦ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਬਾਗ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਾਂਦਰ ਯੋਧਾ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਡਰ ਗਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਮਤਿਕਾਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਾਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵਾਯਂ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਃ। ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਾਨੇਨ ਸਂਵਾਦਃ ਕृਤ ਇਤ੍ਯੁਤ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ?
ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾ ਭੂਤ੍ਤੇ ਸੁਭਗੇ ਭਯਮ੍। ਸਂਵਾਦਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਂ ਕृਤਵਾਨਯਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰ ਨਾ, ਸੁਭਾਗਨ। ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ?
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਾਣਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਸਹਾਰਾ?
ਯੂਯਮੇਵਾਸ੍ਯ ਜਾਨੀਤ ਯੋऽਯਂ ਯਦ੍ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਅਹਿਰੇਵ ਹ੍ਯਹੇਃ ਪਾਦਾਨ੍ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸੱਪ ਦੇ ਪੈਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਤਿਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਨੈਵ ਜਾਨਾਮਿ ਕੋ ਹ੍ਯਯਮ੍। ਵੇਦ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੇਵੈਨਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਰਾਵਣਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਵਿਰੂਪਂ ਵਾਨਰਂ ਭੀਮਂ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਿषੁਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਅੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੰਦਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਨ੍ ਭੀਮਵਪੁਃ ਕਪਿਃ। ਸੀਤਯਾ ਕृਤਸਂਵਾਦਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਣਗਣਤ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਂ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਹਰਿਂ ਹਰਿਣਲੋਚਨਾ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਬਹੁਧਾ ਪृष੍ਟਾ ਨਿਵੇਦਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਨੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਬੰਦਰ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਦੱਸਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਦੂਤੋ ਦੂਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਵਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਸੀਤਾਨ੍ਵੇषਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨੈਵਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪੇਣ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਮ੍
ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਖ-ਵਨ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ੋ ਯਸ੍ਤੇਨ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਦੇਵੀ ਸ ਤੇਨ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਜੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਈ।