ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਵਨਿਨ੍ਦਿਤੌ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਰਾਘਵੌ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੇष੍ਯਤਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਦੋਨੋ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।
ਯਤ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦਭਿਜ੍ਞਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਜਨਨਂ ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਹਿਚਾਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦਤ੍ਤਮੇਵਾਹੋ ਮਯਾਭਿਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਪਹਿਚਾਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਗਹਿਣਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇਖੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਹਨੁਮਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸ ਤਂ ਮਣਿਵਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਮੁਤ੍ਪਾਤਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਿਯੂਥਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਹਰੀਯੂਥਪ ਨੂੰ ਉਡਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਮਹਾਵੇਗਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਸਿਂਹਸਂਕਾਸ਼ੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਵੀਂ।
ਇਦਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵੇਗਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰੇਭਿਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਚ। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗਤਃ ਸਮੀਪਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤੇऽਧ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰ
ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰੀਂ; ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਿਤਾਰ੍ਥਃ ਕਪਿਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਪਰਿਹृष੍ਟਚੇਤਾਃ। ਤਦਲ੍ਪਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਂ ਹ੍ਯੁਦੀਚੀਂ ਮਨਸਾ ਜਗਾਮ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੰਮ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
thumb|ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਤਾਲੀ ਸਿਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਨ੍ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਦਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਵਾਨਰ।
ਅਲ੍ਪਸ਼ੇषਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟੇਯਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਤ੍ਰੀਨੁਪਾਯਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਥ ਇਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਇਹ ਕੰਮ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਚੌਥਾ ਇੱਥੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨ ਸਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਗੁਣਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ ਨ ਦਾਨਮਰ੍ਥੋਪਚਿਤੇषੁ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਨ ਭੇਦਸਾਧ੍ਯਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾ ਜਨਾਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵੇष ਮਮੇਹ ਰੋਚਤੇ
ਸਮਝੌਤਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਦਾਨ ਧਨਵਾਨਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਦृਤੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਥਂਚਿਦੀਯੁਰ੍ਯਦਿਹਾਦ੍ਯ ਮਾਰ੍ਦਵਮ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਰਾਖਸ਼ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਅੱਜ ਉਹ ਕੁਝ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਣ।
ਕਾਰ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਯੋ ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ ਸਾਧਯੇਤ੍। ਪੂਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਸ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੇ ਬਿਨਾ ਕਈ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯੇਕਃ ਸਾਧਕੋ ਹੇਤੁਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸ੍ਯਾਪੀਹ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਹੁਧਾ ਵੇਦ ਸ ਸਮਰ੍ਥੋऽਰ੍ਥਸਾਧਨੇ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਨ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਤਾਵਤ੍ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵ੍ਰਜੇਯਮਦ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਾਲਯਮ੍। ਪਰਾਤ੍ਮਸਮ੍ਮਰ੍ਦਵਿਸ਼ੇषਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ ਤਤਃ ਕृਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਭਰ੍ਤृਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂ। ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲ੍ਵਦ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਖਾਗਤਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ। ਤਥੈਵ ਖਲ੍ਵਾਤ੍ਮਬਲਂ ਚ ਸਾਰਵਤ੍ ਸਮਾਨਯੇਨ੍ਮਾਂ ਚ ਰਣੇ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਤੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ।
ਤਤਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਦਸ਼ਾਨਨਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਂ ਸਬਲਂ ਸਯਾਯਿਨਮ੍। ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮਤਂ ਬਲਂ ਚ ਸੁਖੇਨ ਮਤ੍ਵਾਹਮਿਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜੇ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।
ਇਦਮਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਨਂ ਨੇਤ੍ਰਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਬਾਗ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਵਨਮਿਵਾਨਲਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਗ੍ਨੇ ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ; ਜਦ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਹਤ੍ਸਾਸ਼੍ਵਮਹਾਰਥਦ੍ਵਿਪਂ ਬਲਂ ਸਮਾਨੇष੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਕਾਲਾਯਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਯੁਧਂ ਤਤੋ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਹੜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਚ ਤੈਃ ਸਂਯਤਿ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਭਙ੍ਗਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਂ ਬਲਂ ਸੁਖਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਲਯਮ੍
ਤੇ ਮੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਮਾਰੁਤਵਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਊਰੁਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਮਥਾਰਭਤ੍
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੀਆਂ رانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਬਭਞ੍ਜ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨਮ੍। ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਜਸਮਾਘੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਮਥਿਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯੈਃ। ਚੂਰ੍ਣਿਤੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਾਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਬਾਗ, ਜਿਸਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਿਸ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਸ਼ਕੁਨ੍ਤਵਿਰੁਤੈਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ਼ਯੈਃ। ਤਾਮ੍ਰੈਃ ਕਿਸਲਯੈਃ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤੈਃ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਦ੍ਰੁਮਲਤਾਯੁਤੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਥੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਬਭੌ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦਾਵਾਨਲਹਤਂ ਯਥਾ। ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਵਰਣਾ ਰੇਜੁਰ੍ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਇਵ ਤਾ ਲਤਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਲਾਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਕੰਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।