ਸ਼ੈਲਾਮ੍ਬੁਦਨਿਕਾਸ਼ਾਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਮਲਯਸਾਨੁषੁ। ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਾਰ੍ਯੇ ਯੂਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਲੰਕਾ ਤੇ ਮਲਯਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਕਈ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਆਦਰਨੀਯਾ।
ਸ ਤੁ ਮਰ੍ਮਣਿ ਘੋਰੇਣ ਤਾਡਿਤੋ ਮਨ੍ਮਥੇषੁਣਾ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਰਾਮ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਥੀ।
ਰੁਦ ਮਾ ਦੇਵਿ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਤੇ ਮਨਸੋ ਭਯਮ੍। ਸ਼ਚੀਵ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਙ੍ਗਮੇष੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਮਾਤਾ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਨਾ ਕਰੋ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗੀ, ਸੋਹਣੀ।
ਰਾਮਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਕੋऽਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਮਃ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਕਲ੍ਪੌ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯੌ
ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਦੇਵਿ ਦੇਸ਼ੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੈਰਧ੍ਯੁषਿਤੇऽਤਿਰੌਦ੍ਰੇ। ਨ ਤੇ ਚਿਰਾਦਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਤ੍ਸਂਗਮਕਾਲਮਾਤ੍ਰਮ੍
ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਥਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗਾ—ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਲੈ।
thumb|ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੁਸੂਨੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਉਵਾਚਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਵਕ੍ਤਾਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰ। ਅਰ੍ਧਸਂਜਾਤਸਸ੍ਯੇਵ ਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਧ ਖੇਤੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੋਕਾਭਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਯਂ ਸਕਾਮਾਹਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਦਯਾਂ ਮਯਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾ ਹਰਿਗਣੋਤ੍ਤਮ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਕਾਕਸ੍ਯ ਕੋਪਾਦੇਕਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਾਤਨੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪਹਚਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ—ਉਹ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਦੀ ਡੰਡੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਾਗ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।
ਮਨਃਸ਼ਿਲਾਯਾਸ੍ਤਿਲਕੋ ਗਣ੍ਡਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਣष੍ਟੇ ਤਿਲਕੇ ਤਂ ਕਿਲ ਸ੍ਮਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੇਰੇ ਗਲ੍ਹੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਟਿਲਕ, ਜੋ ਤੂੰ ਲਾਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਟਿਲਕ ਮਿਟ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੂੰ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਂ।
ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਥਂ ਸੀਤਾਂ ਹृਤਾਂ ਸਮਨੁਮਨ੍ਯਸੇ। ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਠਾ ਲਈ ਗਈ ਹੈ?
ਏष ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੋ ਮਯਾ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਏਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯਸਨੇ ਤ੍ਵਾਮਿਵਾਨਘ
ਇਹ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ।
ਏष ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਤੇ ਵਾਰਿਸਮ੍ਭਵਃ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤੁਂ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੜ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੀ।
ਅਸਹ੍ਯਾਨਿ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਵਾਚਸ਼੍ਚ ਹृਦਯਚ੍ਛਿਦਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ ਸਂਵਾਸਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਸਹਿਣੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ। ਮਾਸਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੈਥੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੀ।
ਘੋਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੋऽਯਂ ਦृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਨ ਸੁਖਾ ਮਯਿ। ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਜ੍ਜਨ੍ਤਂ ਨ ਜੀਵੇਯਮਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੀ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਭਾषਿਤਮ੍। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਵਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਰਾਮੇ ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਭਵਤੀ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਦੇਵਿਤੁਮ੍। ਇਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਕਿਸੇ ਵਧੀਅਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਰੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੋਹਣੀ, ਇਸੇ ਪਲ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇਗੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਵਨਿਨ੍ਦਿਤੌ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਰਾਘਵੌ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੇष੍ਯਤਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਦੋਨੋ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।
ਯਤ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦਭਿਜ੍ਞਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਜਨਨਂ ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਹਿਚਾਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦਤ੍ਤਮੇਵਾਹੋ ਮਯਾਭਿਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਪਹਿਚਾਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਗਹਿਣਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇਖੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਹਨੁਮਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸ ਤਂ ਮਣਿਵਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੋਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵੀਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਮੁਤ੍ਪਾਤਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਿਯੂਥਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਹਰੀਯੂਥਪ ਨੂੰ ਉਡਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਮਹਾਵੇਗਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਸਿਂਹਸਂਕਾਸ਼ੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਵੀਂ।
ਇਦਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵੇਗਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰੇਭਿਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਚ। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗਤਃ ਸਮੀਪਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤੇऽਧ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰ
ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰੀਂ; ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।