ਮਣਿਵਰਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਰ੍ਹਂ ਜਨਕਨृਪਾਤ੍ਮਜਯਾ ਧृਤਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਗਿਰਿਵਰਪਵਨਾਵਧੂਤਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖਿਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ
ਉਹ ਮਹਿੰਗਾ ਰਤਨ, ਜੋ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਮਭਿਜ੍ਞਾਤਮੇਤਦ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਦੇ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਪਹਚਾਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਮਣਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਵੀਰੋ ਜਨਨ੍ਯਾ ਮਮ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਰਾਮ ਇਸ ਰਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ: ਵਿਰੋਧੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ।
ਸ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਸਾਹਚੋਦਿਤੋ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਤ੍ਸਾਹੇ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤਯ ਯਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯੋਗੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯ ਯੋ ਯਤ੍ਨੋ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਹਰ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ; ਸੋਚ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਯਤਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵ। ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਯਤਨ ਕਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਭੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾऽऽਵਨ੍ਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵੀ ਵਾਨਰਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਵਾਇਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਮੈਥਿਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਨੂਮਨ੍ ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਅੰਜੁਆਂ ਵਿਚ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸੀਂ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਸ਼ਲਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸੀਂ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਮੇਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਜੀਵਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂ ਯਥਾ ਰਾਮਃ ਸਮ੍ਭਾਵਯਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਤ੍ਸਾਹਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯੇਰਿਤਾਃ। ਵਰ੍ਧਿष੍ਯਤੇ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਪੌਰੁषਂ ਮਦਵਾਪ੍ਤਯੇ
ਮੇਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ।
ਮਤ੍ਸਂਦੇਸ਼ਯੁਤਾ ਵਾਚਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਰਾਘਵਃ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਮਤਿਂ ਵੀਰੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵृਤਃ। ਯਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਰੀਨ੍ ਸ਼ੋਕਂ ਵ੍ਯਪਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਨਾਸੁਰੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਵਾ। ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਮਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇऽਗ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਅਪ੍ਯਰ੍ਕਮਪਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮਪਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍। ਸ ਹਿ ਸੋਢੁਂ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਹੇਤੋਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਯਮराज ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਠੀਕ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਹੀਂ ਸਾਧਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਜਯੋ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨਿ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀਏ, ਰਾਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਜਾਨਕੀ ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਤਂ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਚ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸੀਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਭਰ੍ਤृਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦਨੁਮਾਨਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੀਤਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਈ।
ਯਦਿ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵੀਰ ਵਸੈਕਾਹਮਰਿਂਦਮ। ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਂਵृਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਵਿਰ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਢੁਕਵੇ ਢਕੇ ਹੋਏ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਹਿ ਲੈ; ਆਰਾਮ ਕਰ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਚਲਾ ਜਾ।
ਮਮ ਚੈਵਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ ਰਹਿਤ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ, ਵਾਨਰ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਹਤ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਹਿ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪੁਨਰਾਗਮਨਾਯ ਤੁ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਸਂਦੇਹੋ ਮਮ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜਃ ਸ਼ੋਕੋ ਭੂਯੋ ਮਾਂ ਪਰਿਤਾਪਯੇਤ੍। ਦੁਃਖਾਦੁਃਖਪਰਾਮृष੍ਟਾਂ ਦੀਪਯਨ੍ਨਿਵ ਵਾਨਰ
ਤੇਰੇ ਨਾ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਵੇਗਾ, ਵਾਨਰ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਯਂ ਚ ਵੀਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤੀਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯੇषੁ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਬਾਰੇ।
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਤਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਤਾਨਿ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤੌ ਵਾ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣਗੇ?
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਹ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਵਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਹੈ: ਗਰੁੜ, ਤੂੰ, ਜਾਂ ਪਵਨ ਦੇਵਤਾ।
ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯੋਗੇ ਵੀਰੈਵਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮੇ। ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸੇ ਸਮਾਧਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਵਿਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਕਾਮਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਸਾਧਨੇ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਯਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ ਫਲੋਦਯਃ
ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੈ।