ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਧੁਰਿ ਯਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਾਮੁਦ੍ਵਹਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵੋ ਨੈਵ ਵृਤ੍ਤਮਾਰ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਤ੍। ਸ ਮਮਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਘਵ noble ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣੇ ਹਨ।
ਮृਦੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਯਥਾ ਹਿ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਵਾਹੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਰਿਯੂਥਪ। ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਨ੍ਮਯਿ ਯਤ੍ਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਇਦਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਾਥਂ ਸ਼ੂਰਂ ਰਾਮਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜੀਵਿਤਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿਣਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨਾਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਰਾਵਣੇਨੋਪਰੁਦ੍ਧਾਂ ਮਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਾਲਾਦਿਵ ਕੌਸ਼ਿਕੀਮ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜੀਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਂਗ ਬਚਾ।
ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਤਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਦੇਯੋ ਰਾਘਵਾਯੇਤਿ ਸੀਤਾ ਹਨੁਮਤੇ ਦਦੌ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਿਆ ਚੂੜਾਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਨਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਭੁਜਃ
ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ 'ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਕਪਿਵਰਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਨਿ-ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨ ਸਃ। ਹृਦਯੇਨ ਗਤੋ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਣਿਵਰਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਰ੍ਹਂ ਜਨਕਨृਪਾਤ੍ਮਜਯਾ ਧृਤਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਗਿਰਿਵਰਪਵਨਾਵਧੂਤਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖਿਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ
ਉਹ ਮਹਿੰਗਾ ਰਤਨ, ਜੋ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਮਭਿਜ੍ਞਾਤਮੇਤਦ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਦੇ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਪਹਚਾਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਮਣਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਵੀਰੋ ਜਨਨ੍ਯਾ ਮਮ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਰਾਮ ਇਸ ਰਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ: ਵਿਰੋਧੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ।
ਸ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਸਾਹਚੋਦਿਤੋ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਤ੍ਸਾਹੇ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤਯ ਯਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯੋਗੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯ ਯੋ ਯਤ੍ਨੋ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਹਰ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ; ਸੋਚ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਯਤਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵ। ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਯਤਨ ਕਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਭੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾऽऽਵਨ੍ਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵੀ ਵਾਨਰਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਵਾਇਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਮੈਥਿਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਨੂਮਨ੍ ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਅੰਜੁਆਂ ਵਿਚ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸੀਂ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਸ਼ਲਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸੀਂ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ ਮੇਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਜੀਵਨ੍ਤੀਂ ਮਾਂ ਯਥਾ ਰਾਮਃ ਸਮ੍ਭਾਵਯਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਾਚਾ ਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਤ੍ਸਾਹਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਯੇਰਿਤਾਃ। ਵਰ੍ਧਿष੍ਯਤੇ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਪੌਰੁषਂ ਮਦਵਾਪ੍ਤਯੇ
ਮੇਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ।
ਮਤ੍ਸਂਦੇਸ਼ਯੁਤਾ ਵਾਚਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਰਾਘਵਃ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਮਤਿਂ ਵੀਰੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵृਤਃ। ਯਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਰੀਨ੍ ਸ਼ੋਕਂ ਵ੍ਯਪਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਨਾਸੁਰੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਵਾ। ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਮਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇऽਗ੍ਰਤਃ
ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਸਕੇ।
ਅਪ੍ਯਰ੍ਕਮਪਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮਪਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍। ਸ ਹਿ ਸੋਢੁਂ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਹੇਤੋਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਯਮराज ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਠੀਕ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਹੀਂ ਸਾਧਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੋ ਹਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਜਯੋ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨਿ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀਏ, ਰਾਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍। ਜਾਨਕੀ ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਤਂ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਚ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।