ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲੋਕਾਨ੍ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਣਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮਰਕ੍ਰੂਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ ਰਾਘਵੋ ਵਾਚ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹਰਯੋ ਵਾ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਰਾਘਵ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਚਮਕਦੇ ਸੁਗਰੀਵ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸੀਤਾ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਲੋਕਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੁषੁਵੇ ਯਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਂ ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਸੁਖਂ ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਾਦਯ। ਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਣਾ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ; ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੀ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ
ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇਣਾ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੋ ਰਾਮਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇਨ ਸੁਪ੍ਰਜਾਃ। ਆਨੁਕੂਲ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਦਾ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਨਵਾਸ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਿਭਾਈ।
ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਲਯਨ੍ ਵਨੇ। ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਨਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮੋਢਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਚਵਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਪਿਤृਵਦ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰਾਮੇ ਮਾਤृਵਨ੍ਮਾਂ ਸਮਾਚਰਤ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਵੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਹ ਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਵੀਰ, ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ।
ਵृਦ੍ਧੋਪਸੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਬਹੁਭਾषਿਤਾ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਸਮਰਥ, ਘਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਵਰਗਾ।
ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਧੁਰਿ ਯਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਾਮੁਦ੍ਵਹਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵੋ ਨੈਵ ਵृਤ੍ਤਮਾਰ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਤ੍। ਸ ਮਮਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਘਵ noble ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣੇ ਹਨ।
ਮृਦੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਯਥਾ ਹਿ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਵਾਹੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਰਿਯੂਥਪ। ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਨ੍ਮਯਿ ਯਤ੍ਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਇਦਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਾਥਂ ਸ਼ੂਰਂ ਰਾਮਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜੀਵਿਤਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿਣਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨਾਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਰਾਵਣੇਨੋਪਰੁਦ੍ਧਾਂ ਮਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਾਲਾਦਿਵ ਕੌਸ਼ਿਕੀਮ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜੀਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਂਗ ਬਚਾ।
ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਤਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਦੇਯੋ ਰਾਘਵਾਯੇਤਿ ਸੀਤਾ ਹਨੁਮਤੇ ਦਦੌ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਿਆ ਚੂੜਾਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਨਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਭੁਜਃ
ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ 'ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਕਪਿਵਰਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਨਿ-ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨ ਸਃ। ਹृਦਯੇਨ ਗਤੋ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਣਿਵਰਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਰ੍ਹਂ ਜਨਕਨृਪਾਤ੍ਮਜਯਾ ਧृਤਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਗਿਰਿਵਰਪਵਨਾਵਧੂਤਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖਿਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ
ਉਹ ਮਹਿੰਗਾ ਰਤਨ, ਜੋ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਮਭਿਜ੍ਞਾਤਮੇਤਦ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਦੇ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਪਹਚਾਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਮਣਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਵੀਰੋ ਜਨਨ੍ਯਾ ਮਮ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਰਾਮ ਇਸ ਰਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ: ਵਿਰੋਧੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ।
ਸ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਸਾਹਚੋਦਿਤੋ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਤ੍ਸਾਹੇ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤਯ ਯਦੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯੋਗੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯ ਯੋ ਯਤ੍ਨੋ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਹਰ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ; ਸੋਚ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਯਤਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵ। ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਯਤਨ ਕਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਭੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾऽऽਵਨ੍ਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵੀ ਵਾਨਰਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਵਾਇਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਮੈਥਿਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਨੂਮਨ੍ ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਅੰਜੁਆਂ ਵਿਚ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸੀਂ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਸ਼ਲਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਤੂੰ ਸੁਗਰੀਵ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੱਸੀਂ।