ਅਪਾਰਵਾਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾ ਧਰਣ੍ਯਾ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨਪਿ। ਕਿਮਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਨ ਯੋਜਯਸਿ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ?
ਨ ਨਾਗਾ ਨਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਸੁਰਾ ਨ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੇਗਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮੀਹਿਤੁਮ੍
ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਾਦਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾ ਪਰਂਤਪਃ। ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਰ੍ਨ ਮਾਂ ਵੀਰਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ?
ਯਦਿ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਮਤੇਜਸੌ। ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਮਮੈਵ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਦਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਮਰ੍ਥਾਵਪਿ ਤੌ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਰਂਤਪੌ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੋਨੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਭਾषਿਤਮ੍। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਵਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਰਾਮੇ ਦੁਃਖਾਭਿਪਨ੍ਨੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਮਗਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂਚਿਦ੍ ਭਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍। ਇਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋ; ਹੁਣ ਰੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖੋਗੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲੋਕਾਨ੍ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਣਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮਰਕ੍ਰੂਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ ਰਾਘਵੋ ਵਾਚ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹਰਯੋ ਵਾ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਰਾਘਵ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਚਮਕਦੇ ਸੁਗਰੀਵ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸੀਤਾ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਲੋਕਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੁषੁਵੇ ਯਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਂ ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਸੁਖਂ ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਾਦਯ। ਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਣਾ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ; ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੀ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ
ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇਣਾ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੋ ਰਾਮਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇਨ ਸੁਪ੍ਰਜਾਃ। ਆਨੁਕੂਲ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਦਾ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਨਵਾਸ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਿਭਾਈ।
ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਲਯਨ੍ ਵਨੇ। ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਨਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮੋਢਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਚਵਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਪਿਤृਵਦ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰਾਮੇ ਮਾਤृਵਨ੍ਮਾਂ ਸਮਾਚਰਤ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਵੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਹ ਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਵੀਰ, ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ।
ਵृਦ੍ਧੋਪਸੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਬਹੁਭਾषਿਤਾ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਸਮਰਥ, ਘਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਵਰਗਾ।
ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਧੁਰਿ ਯਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਾਮੁਦ੍ਵਹਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵੋ ਨੈਵ ਵृਤ੍ਤਮਾਰ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਤ੍। ਸ ਮਮਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਘਵ noble ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣੇ ਹਨ।
ਮृਦੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਯਥਾ ਹਿ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੁਃਖਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਵਾਹੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਰਿਯੂਥਪ। ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਨ੍ਮਯਿ ਯਤ੍ਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ; ਰਾਘਵ ਤੇਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਇਦਂ ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਾਥਂ ਸ਼ੂਰਂ ਰਾਮਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜੀਵਿਤਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ
ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿਣਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੱਖਾਂਗੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਸਤ੍ਯੇਨਾਹਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਰਾਵਣੇਨੋਪਰੁਦ੍ਧਾਂ ਮਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਾਲਾਦਿਵ ਕੌਸ਼ਿਕੀਮ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜੀਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਂਗ ਬਚਾ।
ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਤਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਦੇਯੋ ਰਾਘਵਾਯੇਤਿ ਸੀਤਾ ਹਨੁਮਤੇ ਦਦੌ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਿਆ ਚੂੜਾਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਨਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਭਵਦ੍ ਭੁਜਃ
ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ 'ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਕਪਿਵਰਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਨਿ-ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨ ਸਃ। ਹृਦਯੇਨ ਗਤੋ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।