ਸ ਦਰ੍ਭਸਂਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਗृਹ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋਜਯਤ੍। ਸ ਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਜ੍ਵਾਲਾਭਿਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਰ੍ਭਂ ਤਂ ਵਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯਸਂ ਦਰ੍ਭਃ ਸੋऽਮ੍ਬਰੇऽਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੜਕਦੀ ਦਰਭਾ ਕਾਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਹ ਦਰਭਾ ਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜੀ।
ਅਨੁਸृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਕਾਕੋ ਜਗਾਮ ਵਿਵਿਧਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਤ੍ਰਾਣਕਾਮ ਇਮਂ ਲੋਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਜਦੋਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕਈ ਰਸਤੇ ਲੰਘਿਆ।
ਸ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍। ਵਧਾਰ੍ਹਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕृਪਯਾ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਜੋ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਂ ਵਿਵਰ੍ਣਂ ਚ ਪਤਮਾਨਂ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮੋਘਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਕਾਂ, ਜੋ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ, ਰੰਗਹੀਣ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗੇ।'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਕਸ੍ਯ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸਤਰ ਕਾਂ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਤੇ ਲੱਗਾ; ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚ ਗਈ।
ਸ ਰਾਮਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਸ਼ਰਥਾਯ ਚ। ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਕਾਕਮਾਤ੍ਰੇऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋ ਮਾਹਰਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸੇ ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਂ ਦੀ ਗਲ ਤੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ; ਤਾਂ ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਅਪਾਰਵਾਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾ ਧਰਣ੍ਯਾ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨਪਿ। ਕਿਮਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਨ ਯੋਜਯਸਿ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ?
ਨ ਨਾਗਾ ਨਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਸੁਰਾ ਨ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੇਗਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮੀਹਿਤੁਮ੍
ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਾਦਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾ ਪਰਂਤਪਃ। ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਰ੍ਨ ਮਾਂ ਵੀਰਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ?
ਯਦਿ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਮਤੇਜਸੌ। ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਮਮੈਵ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਦਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਮਰ੍ਥਾਵਪਿ ਤੌ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਰਂਤਪੌ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੋਨੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਭਾषਿਤਮ੍। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਵਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਰਾਮੇ ਦੁਃਖਾਭਿਪਨ੍ਨੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਮਗਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂਚਿਦ੍ ਭਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍। ਇਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋ; ਹੁਣ ਰੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖੋਗੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲੋਕਾਨ੍ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਣਗੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮਰਕ੍ਰੂਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ ਰਾਘਵੋ ਵਾਚ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹਰਯੋ ਵਾ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਰਾਘਵ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਚਮਕਦੇ ਸੁਗਰੀਵ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸੀਤਾ ਪੁਨਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਲੋਕਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੁषੁਵੇ ਯਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਂ ਮਮਾਰ੍ਥੇ ਸੁਖਂ ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਾਦਯ। ਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਣਾ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ; ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੀ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ
ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇਣਾ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੋ ਰਾਮਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇਨ ਸੁਪ੍ਰਜਾਃ। ਆਨੁਕੂਲ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਮਿਤਰਾ ਦਾ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਨਵਾਸ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤ ਛੱਡ ਕੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਿਭਾਈ।
ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਾਲਯਨ੍ ਵਨੇ। ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਨਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮੋਢਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਚਵਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਪਿਤृਵਦ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰਾਮੇ ਮਾਤृਵਨ੍ਮਾਂ ਸਮਾਚਰਤ੍। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਵੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਹ ਰਾਮ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਵੀਰ, ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ।
ਵृਦ੍ਧੋਪਸੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਬਹੁਭਾषਿਤਾ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਸਮਰਥ, ਘਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਵਰਗਾ।